
( 207 ) 
Bipasari boog zich en 
Werd door hare ouders onidlidted en gekust. 
De koning (haar vader) zeide weenende : 
«Ach, mijn kind, glans van mijn kroon, 
«Vrucht van mijn hart, licht mijner oogen, 
«Voed geen wrok in uw hart tegen ons. 
«De wil van God 
«En zijn verlangen met ons zijn duidelijk. 
«Lang zijn wij gescheiden geweest 
«En nu eerst zien we elkander met onze oogen. 
«Zwaar hebben wij misdaan, 
«Door u in een-dessa te vondeling te leggen. 
«Maar, mijn kind, dat uw hart niet van ons vervreemd zij ! 
«Nog eerst onlangs is onze negerie weder in rust. 
«Zoo was nu eens onze bestemming; wat zouden wij er 
«Wij waren ten einde raad. [aan doen? 
«Moge een aanzienlijk man u tot zich nemen (zoo dachten 
(Hoe zullen wij hem dat ooit vergelden!” [wij): 
Bipasarr weende, terwijl zij 
Haar noodlot overdacht. 
{De koning (haar echtgenoot) was aangedaan 
En had medelijden met haar, toen hij dit zag. 
Allen, die ’t zagen en er tegenwoordig waren, 
Stortten tranen; 
Aandoeningen vermengden zich met vreugde, 
Daar haar afkomst nu aan ’t licht was gebragt. 
Terwijl de koninklijke personen zamen spraken, 
__„Droeg men de spijzen op. 
De dayangs bragten schenkbladen 
Voor de vorstelijke personen. 
