( 209 ) 
«Ik draag uwe woorden op mijn hoofd ! 
«Zoo als gij beveelt mijn koning !” 
En toen de avond gevallen was 
Werd alles versierd, werden matrassen uitgespréid, 
Begaven zich de beide koninginnen naar haar rustbed, 
En liet men de Egyptische gordijnen. vallen. 
De beide vorstinnen begaven zich te zamen ter ruste 
En verhaalden elkander, daar liggende, 
Van den tijd harer omzwerving 
En hoe veel smart en verdriet ze toen hadden geleden. 
Zij, noch de koningen, konden slapen 
Van aandoening. bij ’t hooren dezer berigten. 
Bij 't aanbreken van den morgenstond 
Begon de noerie te zingen en te snappen, 
Terwijl de koningen pas eerst waren ingesluimerd. 
In den morgen begonnen ook de hajans te zingen. 
Allen stonden nu op, waschten zich het gelaat, 
Aten en dronken, schertsten en boertten. 
Toen zeide de koning van Andrapoera 
_ Tot den mangkoehoemi: 
«Maak voorraad, zoo veel er noodig is, in sr 
«Tegen dat en maan vol is. 
«Maak vaartuigen, ghoerab en pendjadjab, gereed, 
| ___Belaad ze met allerlei wapenen, 
Roep mijne hoeloebalangs en pahloeans bij een, 
(Ten einde den koning, mijn’ vader, te vergezellen. 
«Neem allerlei soort van spelen mede, 
«Want de vorst wil zich vermaken. 
(Breng de kanonnen en ’t geschut in orde: 
«Zoo is het verlangen van den koning.” 
o 

