(13) 
Toen verzonk hij in gedachten: 
Hij wilde terug keeren, maar wist den weg-nièt. 
Daar stond hij alleen, in de grootste onrust, 
Omdat hij geen zijner jagtgenooten ontmoette. 
Terwijl hij nu daar vermoeid rondzwierf, 
Ontmoette hij een’ lusthof van vroeger’ tijd, 
Een’ aanleg van den grooten koning Lua, 
Volmaakt, schoon en zonder gebreken. 
Hij stond verbaasd en zwijgend daar - 
{ Toen hij een paleis ontwaarde: 
Onmiddelijk trad hij binnen 
En zag, dat er niemand was. 
Hij liep overal rond 
En beschouwde de schoone zamenstelling van dit päleis. 
Maar daar er volstrekt geen mensch te vinden was, 
Dacht hij bij zich zelven: 
«Zou dit een paleis wezen van duivelen en geesten ? 
(En er daarom niemand hier zijn ?” 
Hij zag regts en links en 
Ging her en derwaarts: 
Daar hoorde hij (eensklaps) een luide stem 
Van iemand, die sprak, 
Zonder dat hij den spreker zag. 
Daarover stond hij verbaasd. 
De stem fluisterde : 
 Genadige heer, mijn koning, 
(Zoo gij mededoogen met mij hebt, 
(Verlos mij dan uit deze kamer |” 
Toen de prins dit hoorde 
Was hij buiten zich zelve van verwondering, 





had 
