(219 ) 
Toen de avond nu reeds ver was gevorderd 
Leide de vorstin. Mexporpant : 
(Slaap in dit vertrek, mijn koning !’ 
En hij ging alleen in haar kamer. 
Daar sliep de prins alleen 
Besluiteloos en vol smartelijke gewaarwordingen. 
Zijn hart kwijnde van liefde en aandoening. 
En hij zocht zich te- troosten door liederen. te zingen. 
| Toen de volgende-dag was aangebroken, 
Stond de prins op, 
En hoorde een’ geest, 
Die het paleis der vorstin naderde. 
Naauw vernam dit de vorstin, 
Of ze orttstelde vol schrik en vrees: 
(Ziedaar, mijn voortreffelijke vorst, 
(Ziedaar die, geest 1” (zoo riep ze). 
Bij deze woorden 
Greep de vorst naar zijne wagon. 
«Wees niet bezorgd, mijne heve,” (zeide: hij) 
(Beveel mij aan den Heer van ’t heelal ! 
(Vertrouw mij toe aan God, 7 
(Zijne beschikkingen kunnen niet falen. 
(Als ik mogt bezwijken en verbrijseld werden, 
«Verzel gij mij dan im, den dood! 
«Welaan mijne lieve, glans van mijn kroon, 
(Dit verlang ik slechts, 
«Dat gij mij, als ik gesneuveld ben, 
«In uwe tranen laat baden: 

