Lagchende kwam hij 
En nam een’ grooten steen op, 
Speelde er mede in zijn land, en wierp hem: 
Naar den vorst, die opsproùng , zoodat kij hei dit week. 
Hevig vertoornd drong Irrrer op hem in; 
Maar de prins vergold het hem spoedig, 
Schoot met een pijl naar hem 
En doorboorde hem de borst. 
Stervend stortte: hij neer, bijna in de rivier; 
En de vorst spoedde diek terug raa, de vorstin). 
Toen zij zag 
_ Dat de geest Írrier dood was, 
Was zij me ì 
En boog zich voor den prins. 

Ze boog zich voor hem 
Met een vrolijk gelaat, 
En haar gemoed was onuitsprekelijk verheugd 
Omdat haar ongeluk voorbij was: | 
En nog te meer verblijdde zij zich 
Dewijl zij dit aan den prins had te danken. 
’t Was als of ze een berg van juweelen had gesn. 
Op een’ vriendelijken toon weide ze : 

- | | 
«Eene hemelsche godheid wordt Kalif 
«En geeft zich den titel van den grooten koning Lu. 
«Uw gunst en genegenheid zijn volkomen mijn vriend, 
«Daarom moge God ze beloonen.” | 
| 
