
(228) 
Toen de schoone prins dit hoorde 
Omhelsde:en kuste hij haar, en zwolg haar’ adem in : 
(Uw mond is bevallig” (zoo riep hij) uw leest is rank, 
«Hoe zou mijn hart u dan niet beminnen ! 
(Uw gelaat is zuiver en schitterend | 
«En schoon als een gouden beeld, 
«Gij behoort een vorstin van mijn paleis, te worden, 
«Want heerlijk is uw gelaat en uw vernuft uitstekend. » 
Nu schertsten en boertten zij, 
Terwijl de mendars het eten opdroegen: 
De koning at van de aangename spijzen 
Met de bevallige vorstin. 
En na gegeten te hebben 
Nam hij sri uit de beteldoos, 
Gebruikte reukwerken 
En droeg de vorstin op haar rustbed. 
(Gij zijt als een jasmijn” (zoor zong hij haar toe) 
En droeg haar op de handen als een pop, 
Omhelsde haar, vleide haar ter ruste, 
En leide haar neder op de matras. 
Zacht was haar ligchaam als boomwol: 
Hij zwolg haar adem in, en gaf haar de zijne. 
«Lieve !” (riep hij) «gij zijt alseen tegengif togen de opas; 
(Nu komt gij niet weder los, beminde.” 
Toen nu de nacht reeds ver. gevorderd was, 
Sliepen de beide echtgenooten. 
Hun gelaat schitterde van vreugd. [uit; 
De bloem opende zich en de hommel zoog er de honing 
En terwijl de honing (uit de bloem) gezogen was 
Bezweek zij en verloor haar bewustzijn. 
