(224) 
De koning nam haar in zijne armen 
En besprengde haar gelaat met rozewater. 
Toen kwam de vorstin weder bij, 
Wierp zich (in hevige ontroering) ter aarde, 
En beweende haar noodlot. 
Maar de prins streelde haar, 
En had diep medelijden met haar, 
Nu hij haar droef gelaat benschelkiles 
Dat schoon was als een kelajan-bloem. 
Hij droeg haar naar de badplaats, 
En tegen het aanbreken van den dag 
Keerden ze beiden terug. | 
Toen zeide de prins tot de vorstin: 
«Ik wil vertrekkeen, mijne lieve !” 
Maar naauwelijks hoorde ze dit, 
Of ze barstte uit in tranen; 
_ De prins was met haar begaan, 
Nu hij hare droefheid zag ; 
Zij had hem hartelijk lief 
En zeide tot hem: 
(Als gij wilt vertrekken, mijn ‘vorst, 
«Neem mij dan mede !” 
_Na deze woorden gehoord te hebben 
Hernam de koning : 
«Zoo gij mede wilt, mijne lieve, die ik draag op mij 
«Zal ik u geleiden.” [hoofd 
Toen antwoordde zij E 
Haren echtgenoot : 
«Indien gij vertrekken wilt, 
«Welaan laat ons dan morgen gaan.” 

