
(20E) 
«Ween niet zoo, 
«Want daardoor vermeerdert gij mijne droefheid.” 
Maar de koning van Zndrapoera hernam: 
__«Hij was mijn schoonbroeder niet, maar 
Mijn gevoel voor hem is dat van een’ eigen broeder: 
cHij was zoo liefdevol, zoo onschuldig, zoo vrolijk !” 
(Maar ziet), terwijl nu allen weenden 
Kwam (eensklaps) de prins terug, 
Trad binnen bij den koning 
En bragt zijne gade ede 
_Zoodra be binnen was getreden 
Boog hij zich voor zijne ouders 
En voor den koning, zijn’ broeder, 
En voor zijne zuster Brmasarr. 
| Toen de koning (zijn vader) hem zag 
Kon hij van verbazing niet spreken (en zeide vervolgens): 
«Is dat niet de stem van mijn zoon?” (blijdschap. 
En toen hij haar erkende was hij buiten zich zelven van 
(De prins verhaalde nu)— hoe hij jagt maakte op een’ tijger 
En in het woud verdwaalde, 
{Hoe hij aan zekere plaats kwam, 
En aldaar een’ geest had gedood, 
{Hoe hij den geest Irrier had geveld— 
_ De koning, hoorde hem en verblijdde zich. 
ÍNu verschenen de bedienden 
En bragten den maaltijd op. 
# De koning at 
Met zijne (gade en kinderen); zes waren ze nu in getal. 
