( 234 ) 
Le werd gekust en omhelsd door haar’ vader, 
Die mededoogen had, bij ’t zien van den toestand zijner: 
Weenende zeide hij: | [dochter 
(Mijne lieve, dierbaar kind uwer ouders, 
«Geslagen goud, sieraad van mijn kroon, 
«Tak van mijn hart, glans mijner oogen, 
«Wees niet bezorgd, mijn ziel, 
«En niet bedroefd in uw gemoed!” 
De vier vorstelijke personen weenden 
En hun vader scheen te bezwijmen (van smart), — 
Omdat hij moest scheiden, maar(hun bijzijn)nog niet moed 
En hij hun zoo veel goede lessen en vermaningen gaf.[ was, 
De koning en zijne gade zeiden daarop: 
«Mijn zoon, voortreffelijke vorst, 
«Wij vertrouwen Bipasarr aan u toe, 
‚ «Wijs haar te regt, wanneer zij misdoet, 
«Want zij is hier gekomen als eene gevangene: 
Mijn verzoek is dus tot u, 
«Dat gij, indien haar gedrag verkeerd is, 
(Haar kastijdt: voor ons zal dat geen schande wezen 
Dekoning van ndrapoera wasaangedaan bij deze woorden, 
Boog zich weenende en zeide : 
(Spreek niet alzoo, mijn vader, 


dk denk niet zoo verkeerd over haar, 
«Onze beider harten zijn één geworden, 
«Even als het ligchaam vereenigd is met de ziel. 
«Gelijk de pendhawas en koerawas 
«Zullen wij beide te gronde gaan. 
«Al wat er in de landpalen dezer negerze 1s 
«Behoort uw kind. | 
