2G VERSLAG OMTRENT HET EILAND 



geven de Niassers zich, grooten zoowel als kleinen, over aan onmatigheid in het gebruik van 

 palrawijn , waardoor niet zelden twisten en vechtpartijen ontstaan, ja het meermalen gebeurt dat 

 zij in doodelijken haat scheiden , die als goede vrienden waren bijeengekomen. Ook zijn 

 zij gulzig in het eten , en menigeen bekoopt het genot van een feestmaal met buikpijn en 

 krimpingen der ingewanden. Bijgeloovig in den hoogsten graad , kwellen den Naisser honder- 

 den spoken en duivels , en tracht hij door evenveel amuletten en bezweringen zich aan hun 

 plagen te onttrekken. Ook aan betoovering door sympathie gelooven zij, en de wapenen 

 en kleedingstukken welke zij verkoopen , worden op het zorgvuldigst door hen afgewreven , 

 om de zich daaraan gehecht hebbende huiduitwaseming te doen verdwijnen, en zoo alle 

 gemeenschap met hun ligchaam, ook op eenen afstand, onmogelijk te maken. Zelf zonder 

 letterschrift, is het lezen en schrijven hem geheimzinnig en boezemt hem vrees in ; meer dan 

 eens werden wij van ter zijde verzocht niet te lezen , opdat het huis waarin wij ons be- 

 vonden niets kwaads mogt overkomen, en niet zelden kregen wij valsche opgaven van na- 

 men van plaatsen en dorpen , wanneer men zag dat wij die wilden opschrijven. 



Verder is de Niasser tot vrolijkheid geneigd , goedaardig en gevoelig ; waanzin toch en zelf- 

 moord zijn onder hen niet ongewoon , en hiertoe is geene andere aanleiding kunnen worden 

 opgespoord dan mishandeling en krenking; het zijn meestal slaven of min geliefde mede- 

 vrouwen die zich van het leven berooven (*). 



Ook hbudt hij van opschik , doch vooral in Noord Nias is hij zeer onzindelijk op kleeding , 

 ligchaam, woning en dorpsplein. 



C. VerstandsontwiJcJceling en trap van beschaving. 



Zonder letterschrift, zonder gedenkteekenen, door de gedurige onderlinge veeten en oor- 

 logen weinig in gemeenschap met bewoners van andere streken (daar worden er gevonden 



Je vijandelijkheden weder aanvingen, en tevens onderzochten naar de reden van de weigering om zijne moeder , 

 die intusschen gestorven was, terug te nemen, antwoordde hij dat degeen die haar terugbragt, een tail 

 goud ( ƒ 12. — ) en eene geit liad geëisclit tot inlossing. Wij gaven hem te kennen dat die man schroomelijk 

 misbruik gemaakt had van zijnen last, doch vroegen verder of zijne moeder hem dan zooveel niet waard was 

 geweest; en nu antwoordde hij, zonder eenige verzachting van zijne woorden, en zonder de verwondering of 

 verontwaardiging der talrijk met ons verzamelde hoofden en aanzienlijken in het minste optewekken , dat zij oud 

 was en leelijk en in den handel nooit zoo veel zoude hebben kunnen opbrengen. 



(*) Reeds vroeger was mij door het hoofd van Troemon geklaagd dat zoo vele Niasserslaven in zijn land 

 zich verhingen. Ik kon hem spoedig op de oorzaken daarvan verwijzen, daar, volgens zijne eigene inlichtingen 

 op mijne vragen naar de zeden en gewoonten van zijn land, de heer aldaar het onbepaaldste regt had op zijnen 

 slaaf, zelfs om hem te dooden, zoo slechts dit niet op den publieken weg gebeurde. Hoe nu, met zoodanige 

 instellingen, het lot moet zijn vanden Niasser bij den fanatieken Islamitischen Atjehnees, die degenen die varkens- 

 vleesch eten evenzeer verafschuwt als dit dier zelf, is ligt nategaan. 



Eene slavin door haren heer tot bijzit genomen , wordt dan ook eerst in den Islam ingelijfd en besneden , op- 

 dat de geloovige zich niet ontreinige. 



