28 VERSLAG OMTRENT HET EILAND 



Bij de mannen worden de beenen van de heup af, bij de vrouwen de boezem en de buik 

 nooit bedekt; alleen bij deze laatste onder het dansen. 



In de zuid tatouëren zich de Niassers die de Batoe-eilanden hebben bezocht de borst 

 met eene lijn van blaauwe ronde vlekjes van drie lijn middellijn , van den eenen schouder tot den 

 anderen, ook wel met eenen [driehoek of andere regtlijnige figuur, ook op de armen. Inde 

 noord branden zij zich tien tot twaalf strepen van II ned. duim, een paar lijnen onder 

 elkander, op den arm of voorarm. 



Evenals voor den Maleijer , Battaër, Atjehnees, enz. is het ook voor den Niasser belee- 

 dio-end hem naar zijnen naam te vragen. Even als dezen geven zij aan de kinderen namen 

 van leelijke en zelfs zeer onkiesche beteekenis; fraaije namen berokkenen aan kinderen vele 

 ziekten. Op lateren leeftijd worden die tegen beter klinkende en schoone eigenschappen be- 

 teekenende verwisseld. 



Ook de Niasser wordt genoemd naar den zoon die hem het laatst geboren is , met voorzet- 

 ting van het woord ama, vader, of ina, moeder; bij ontstentenis van zonen is het de naam 

 van de jongste dochter. 



Er is geen onderscheid voor jongens en meisjes in hunne eerste namen. 



Zijn de vrouwen alleen te huis, zoo wordt bij de nadering van vreemde mannen de lad- 

 der opgehaald , en in de zuid het luik nedergelaten ; deze sluiting is in de noord minder in 

 gebruik. Zoo de vrouwen zich op weg bevinden gaan zij met stokken met koperen knoppen 

 en van bij de vier voeten lang ; dit evenwel alleen de getrouwde. 



Mannen of vrouwen bij eene rivier of badplaats komende, moeten roepen; geen antwoord 

 krijgende kunnen zij voortgaan, of zij wachten tot de badenden zich hebben vertoond. 



Bij het ontvangen van bezoek wordt door de vrouwen en dochters des huizes aan ieder 

 der gasten een toebereid sirihpruimpje aangeboden. 



Wanneer vreemdelingen met de hoofden en aanzienlijken willen onderhandelen of eenig 

 voorstel doen , geven zij aan ieder wat Java-tabak. Deze gewoonte is vermoedelijk door 

 de Maleijers ingevoerd en om hunne verlekkerdheid op deze soort van dit kruid door de 

 Niassers aangenomen; zij geven evenwel voor, dat dit geschieden moet opdat nu niemand 

 kunne loochenen deel te hebben gehad aan de beraadslaging; want het is nu ieder bekend 

 dat zij mede van dien tabak hebben gedeeld. Het rondgeven er van namelijk geschiedt door 

 den zoon of broeder van het stamhoofd. 



Van waaijers wordt veel gebruik gemaakt; voor de hoofden van kostbare stof; voor 

 de minderen zijn zij van hout, boombast of opi gesneden, ter grootte en in den vormvan 

 eenen handspiegel. 



De Niasser loopt altijd gewapend met zijn zwaard; zoodra hij buiten de kampong gaat 

 ook met den lans; in de zuid verlaat hem daarbij zelden het schild en is hij gedekt door 

 minstens één strijdbuis. 



Sommigen laten, even als de Chinezen, hunne doodkisten reeds bij hun leven maken; 



