NIAS EN DESZELFS BEWONERS. 57 



eten het raauw. Vleescli, huid, ingewand en bloed, alles wordt gegeten; alleen de daar- 

 nien en kaal afgesneden beenderen zijn voor de honden , die daarmede tot laat in den nacht 

 hun sabbat houden , tot groot ongerief van den vermoeiden reiziger. Het slagten en af- 

 hakken van het beest heeft plaast juist voor het huis van den gastheer, en daar blijft ook 

 datgene liggen wat niemand gebruiken kan. 



De kop van het varken is altijd voor het hoofd van het dorp , de lever voor het stam- 

 hoofd, zoo hij aanwezig is. Vóór het dooden van het dier worden het de staart vlak bij het 

 lijf benevens eenige borstels van den rug afgesneden; deze worden bij den adjoe gestoken 

 als opdragt van het dier en uitnoodiging om aan het feest deel te nemen; daarbij wordt 

 hem te kennen gegeven bij welke gelegenheid dat varken is geslagt en tevens de zegen 

 afgebeden voor den. gast, de voorgenomen onderneming, of wat ook aanleiding heeft ge- 

 geven tot dat feestelijk maal (*). 



Wij vinden hier dus in de verte terug wat ook bij den Maleijer op Sumatra in zwan<? 

 is, namelijk het slagten van vee met iets godsdienstigs te verbinden: de laatste sporen van 

 bloedige offers aan de godheid! 



I. Huisraad. 



Dit is zeer eenvoudig: een paar bolronde aarden potten in den haard tot het koken van 

 de rijst en het voeder voor de varkens ; een paar lepels van klapperdoppen om die rijst 

 optescheppen , waartoe dikwijls slechts een houtspaan wordt gebruikt; eenige grove chi- 

 nesche borden of ook houten schotels om die rijst van te eten, welke dienst echter ook 

 niet zelden door pisang- of kladibladeren wordt verrigt; eenige bamboezen tot het halen 

 en bewaren van water; eenige tot kokers uitgeholde stukken klapperboom of groote 

 doozen van boomschors tot berging van de rijst ; een paar groote of kleine ligmatten ; 

 een houten, drie voeten hooge koker voor de lansen; een rijstblok en stamper; een wan; 

 een paar bakken voor de bereiding van sago; een paar varkenstroggen; eenige manden en 

 zakken om de veldvruchten binnen te halen ; in de zuid eenige houten stoeltjes en ban- 

 ken ; en de inventaris van meubilair en huisraad der Niassers is kompleet, die zeker geen 

 hoog denkbeeld geven kan van de gemakken en aangenaamheden des levens welke zij 

 zich weten te verschaffen. 



(*) Met dit afsnijden van den staart kan niet gewacht worden tot na den dood van het varken , want het moet 

 eigenlijk levend aan den adjoe worden opgedragen. Daar het nu moeijelijk is het geheele beest naar boven te 

 slepen zoo wordt hem slechts de niet geheel verstorven staart vertoond. Het is namelijk ook lüer de gewoonte 

 om bij het geven van maaltijden het slagtvee in het leven te laten tot de gasten zijn verzameld, die zich dus 

 van de grootte, welgedaanheid enz. er van kunnen overtuigen. Het vee vroeger te slagten zoude als een teeken 

 van minachting of oneerbiedigheid gelden. 



