NIAS EN DESZELFS BEWONERS. 59 



tot een huwelijk, tusschen dezen. De zoon kan echter weigeren daaraan te voldoen , en 

 hij is niet aansprakelijk voor de domheid van zijne ouders ; dezen verliezen dan het goud of 

 de varkens als onderpand aan die van het meisje gegeven. 



Personen van denzelfden stam kunnen niet te zamen huwen. 



Mannen gaan gemeenlijk op hun 18 de of 20 ste jaar in den echt; de meisjes zoo zij huw- 

 baar zijn of worden. Beiden echter dikwijls op veel lateren leeftijd. Niet ieder jongman 

 heeft zoo maar dadelijk den bruidsprijs van een meisje van zijnen stand bijeen , en menig 

 meisje moet wachten tot hare eerste jeugd voorbij is en de vaders wat minder eischend zijn 

 geworden. Van beide geslachten blijven velen ongehuwd , vooral dochters van aanzienlijken 

 wier trots en hoovaardij hen niet toelaten hunne dochters goedkoop te geven. 



Eene jongere zuster moet naar het huwelijk wachten van eene oudere, om zelve te kunnen 

 trouwen. 



Zoo iemand volstrekt wil trouwen met de zuster van eene oudere ongehuwde dan geeft 

 hij een onderpand van verloving; duurt het hem evenwel te lang zoo zoekt hij eene andere 

 en vervalt het pand in eigendom aan den vader van het meisje. Alleen wanneer langdurige 

 ziekten, wanstaltigheden enz. van eene andere dochter aan een spoedig huwelijk voor haar 

 doen twijfelen , wordt van dezen regel afgeweken. 



Een mindere kan met de dochter van eenen hoogeren, ja van een hoofd trouwen, mits hij 

 den voor haar gestelden bruidsprijs betale; zij of haar vader staan hem dan toe, ten einde 

 het denkbeeld van mésalliance te doen verdwijnen, de vorstelijke sieraden te dragen. Zoo 

 hij zich echter hun misnoegen op den hals haalt, wordt hem dit weder ontzegd. 



De Niasser kan zoo veel vrouwen nemen als hij verkiest of liever als hij kan betalen. 

 Iedere vrouw moet dan hare afzonderlijke woning hebben. Hij is evenwel niet gehouden 

 zijn tijd en gunsten gelijkelijk onder haar te verdeelen , maar houdt zich op bij die hëm 

 het meeste behaagt. 



Bijwijven worden niet genomen, als soms eene door haren heer bezwangerde slavin , die 

 daardoor vrij , doch niet als echtgenoot erkend wordt. Het kind uit haar geboren wordt 

 evenwel lid van de familie. 



Het huwelijk met eene slavin is onteerend. 



Bij het overlijden van eenen man komen zijne vrouwen, zijne moeder natuurlijk uitgezon- 

 derd , aan zijnen zoon en opvolger. Zoo deze die vrouwen niet neemt hebben zijne broeders 

 en die van den overledenen het naaste regt op haar; komt er verschil onder hen omtrent de 

 keuze van deze of gene vrouw, zoo beslist de raad. 



De broeders van den opvolger kunnen de moeder van dezen niet huwen, want hij treedt in al 

 de regten zijns vaders en zij wordt dus de grootmoeder van de familie. Voor het overige 

 kunnen de broeders met elkanders moeder trouwen, en een van de broeders des overledenen met 

 de moeder van den oudsten zoon. 



Bij zoodanig huwelijk wordt een varken geslagt tot een feest voor de familie. De kinderen 



