42 VERSLAG OMTRENT HET EILAND 



evenwel het graf niet gevuld of het geschrei houdt op , de droefheid is geweken , en de pret 

 begint: het lijkfeest wordt gevierd en rijst met varkensvleesch gegeten. Hoe aanzienlijker 

 persoon of rijker familie zooveel te meer varkens worden ten beste gegeven. In sommige 

 streken is het aantal bepaald naar den rang van den overledene; bij onvermogen van de 

 familie om dat te betalen, blijft het lijk onbegraven in eene kist in het algemeen vertrek 

 van zijn huis , zonder dat de gewone gang van het huishouden daardoor in het minste wordt 

 gestoord. Te Lasara-toea zagen wij een hoofd dat reeds drie en een half jaar geleden ge- 

 storven , nog in zijn huis in eene kist lag ; tachtig groote en veertig kleine varkens was het ver- 

 eischte getal door zijne arme zoons nog niet bijeen gebragt, en waaraan toen nog veel ontbrak. 

 Door sommige stammen worden even als bij de Nieuw Zeelanders de beenderen van de 

 overledenen door hunne kinderen na eenige jaren weder opgegraven en geborgen in een 

 levensgroot houten beeld , waarvan de rug tot een schuifdeksel is ingerigt ; ook dit beeld is 

 voorzien van den onbedekten phallus. 



In de zuid 



komen even als in de noord, zoodra iemand in agonie treedt, de klaagsters in het sterf huis , 

 en het gehuil neemt een aanvang om niet dan na de begrafenis optehouden. Al spoedig na 

 zijnen dood wordt de overledene in zijn groot gewaad gekleed en al zijn rijkdom in goud , 

 kleederen enz. ten toon gesteld. Voor de begrafenis wordt hij in datzelfde gewaad op eene 

 plank de geheele kampong rond gedragen , terwijl zijn lans en schild zijn in den grond ge- 

 stoken bij den uitgang van het dorp die naar de begraafplaats leidt; aan het huis terugge- 

 komen wordt hij in de kist gelegd, doch eerst van zijne sieraden ontdaan. Deze kist is ook 

 uit één stuk hout vervaardigd en aan het voeteinde iets smaller en van een knop voor- 

 zien, terwijl het hoofdeinde tot een vogelhals en kop is uitgesneden; soms is die kist 

 rood geverwd , soms met figuren beschilderd (arabesken) , dan wel met lijnwaad van meer 

 of minder waarde overtrokken. 



Het lijk wordt nu door twee personen, gewoonlijk broeders of verwanten, op het 

 hoofd naar de begraafplaats, buiten het dorp op een daartoe afgezonderd doch niet afge- 

 scheiden terrein , gedragen ; digt bij deze plaats bevindt zich een steenen bank om de kist 

 optezetten, gedurende den tijd dat de stellaadje wordt gereed gemaakt waarop de kist zal 

 komen te staan , want even als op Taïti , Nieuw Zeeland enz. wordt hier niet begraven , maar 

 de doodkisten op zes voeten hooge stellingen geplaatst. Ofschoon nu wel kort na zulk 

 eene lijkbijzetting eene onaangename lucht wordt verspreid, beletten evenwel de spoedige 

 ontbinding en de vele vleeschvretende insekten de nadeelige gevolgen die zoodanige handel- 

 wijze in gemagtigder streken zou na zich slepen. Om deze stellingen en doodkisten 

 slingeren zich eene menigte planten , waardoor zoodanig kerkhof wel iets gelijkt naar eene 

 plantaadje. 



