NIAS EN DESZELFS BEWONERS. 43 



Van den overledene, hetzij man of vrouw, wordt eene beeldtenis in hout van een voet 

 hoogte gesneden, voor de vrouwen in dansende houding, voor de mannen met lans en 

 schild , en in of buiten tegen het huis opgehangen. 



Na eenige dagen wordt het lijkfeest gehouden; dit kan niet dadelijk geschieden omdat 

 niet altijd voorwerpen voor de menschenkoppen ter eere van den overledene of volgens 

 zijnen uitersten wil voorhanden zijn. Het zijn altijd slaven en die meestal opzettelijk daartoe 

 worden gekocht. 



Als reden van dit koppensnellen geven zij het volgende op : de geest van den overledene 

 is nog niet dadelijk los van het aardsche , en mengt zich nog gaarne daarin , en zoude zijn 

 opvolger en erfgenamen hinderen in het rustig genot van gezag en bezitting; om dit te 

 doen ophouden of voortekomen wordt al zijne magt, al zijne zucht tot bezit gestapeld op het 

 hoofd van eenen derden persoon , en dat afgeslagen , waardoor alle verband tusschen zijne 

 wereldsche neigingen en de voorwerpen daarvan wordt afgesneden. 



De zucht om boven anderen uitteblinken en bewijzen te geven van magt en rijkdom heeft 

 dit cijfer hoofden van één tot meer ja zelfs tot twintig doen stijgen. De overleden groote 

 is nog gehecht aan zijn fraai huis, zijne kostbare insigniën, zijn rijken inboedel, zijn groot 

 aantal varkens , zijne volle voorraadhokken , zijne magt over den stam , of die welke hij 

 had oin naijverige of weerspannige grooten te bedwingen of vijandige hoofden op een' af- 

 stand te houden , aan zijne vrouwen en kinderen ; voor ieder van deze onderwerpen moet nu 

 een kop gesneld worden, of wel hij geeft bij zijn leven aan, op hoeveel hoofden zijne ge- 

 hechtheid aan al die zaken moet worden gezet. 



Dadelijk bij den aanvang van het feest worden de slaven onthoofd, nadat hun eerst eenig 

 haar is afgesneden en dit bij den ad.joe gestoken door den géré; de rompen worden buiten 

 het dorp begraven , de hoofden voorloopig voor het huis van den feestgever , juist bij den 

 ingang , om na een paar maanden weder opgegraven en , van de weeke deelen ontdaan , 

 zonder verder ceremonieel voor het huis van den overledene dan wel onder een daartoe 

 ingerigt praalgraf te worden opgehangen. 



Is het aantal van de door het overleden hoofd verlangde koppen te groot of niet te bekomen , 

 dan worden eigene slaven genomen, en van het onthoofden heeft slechts het vertoon plaats; 

 ook van hen wordt eenig haar genomen voor den huisgod of wel zij zelven voor den adjoe 

 gebragt en dezen te kennen gegeven dat zij ter eere van den overledene zullen worden 

 onthalsd, zoodat de ellendigen niet anders gelooven kunnen dan dat hun laatste uur is 

 gekomen ; daarop worden zij met het hoofd over een omgehouwen boomstam gelegd en hun 

 met den rug van een zwaard op den hals geslagen. Veelal wordt hierdoor hun verstand 

 gekrenkt , vooral wanneer vrouwen de slagtoffers zijn , hetgeen wel gebeurt als een hoofd 

 eene geliefde vrouw verliest en deze wil vereeren met eenige koppen. Deze verbijsterden 

 worden dan verder door den eigenaar onderhouden en verrigten het huiswerk. Zoodanige 

 executie wordt benoe auri (eerbewijs met levendlating) , in tegenoverstelling van de wezen- 

 lijke onthalzing benoe hogo (vereering door koppen) , genoemd. 



