VERSLAG OMTRENT HET EILAND 



Geen van deze beide wijzen van huldebetoon aan afgestorvenen heeft in de noord plaats; 

 en is daar, zoo men zegt, ook nooit in zwang geweest (*). 



Het aantal varkens bij het lijkfeest te slagten is in de zuid niet bepaald ; indien een hoofd 

 bij den dood zijns vaders er minder heeft ten beste gegeven dan later geschiedt door een 

 ander hoofd, met wien hij zich gelijk stelt of voor wien hij niet wil onderdoen, zoo geeft 

 hij een tweede feest waarbij het ontbrekende getal wordt aangevuld. 



In de noord zoowel als in de zuid worden bij het graf opgehangen een zakje met sirih 

 en toebehooren , een zakje met rijst , een bord , eene kom en een legmatje. Het aardewerk 

 is altijd beschadigd, om het stelen er van te voorkomen. 



Ofschoon de Niassers over het algemeen weinig eerbied hebben voor de dooden en de 

 graven , hebben zij toch in de zuid niet gaarne dat vreemdelingen hunne kerkhoven be- 

 zoeken , en ligt ook slechts een , dat van Orahili , aan den grooten weg. Het schenden der 

 graven of mishandelen van lijken wordt beschouwd als eene beleediging der achtergeblevene 

 familie aangedaan en gestraft door de vergadering der oudsten , naar gelang van den stand 

 van den overledene met eene boete die van twee varkens tot meerdere tails goud kan 

 bedragen. 



M. Arbeid, nijverheid enz. 



De mannen kappen en halen het hout en de steenen voor de huizen en bouwen die; zij 

 verzorgen de varkens ; tegen het op- en ondergaan der zon ziet men hen het voeder van die dieren, 

 bestaande uit gekookte obi- of kladibladeren en klappernoten , in houten bakken stampen ; 

 zij dragen de lasten voor het handelsverkeer; zij jagen en visschen en begeleiden ter be- 

 scherming de vrouwen naar het veld , waarvan de bearbeiding haar deel is , doch waarin 

 zij niet zelden door de mannen worden bijgestaan; te huis stampen de vrouwen de rijst, 



(*) De Maleijers van Goenoeng Sitoli verhalen veel van wreede en gruwzame wijzen van behandeling der 

 slaven alvorens dien bij een lijkfeest het hoofd worden afgeslagen. Zoo zou bij het overlijden van het vorige 

 hoofd van Larago een slaaf op den nok van het dak zijn gebonden en zoo den hongerdood prijs gegeven ; op 

 het oogenblik van zijn sterven zou hij door den éré zijn losgesneden en van het dak in de daaronder gestelde 

 kist van den heloegoe gerold, op diens ligchaam den laatsten snik hebben gegeven, terwijl anderen bij die 

 zelfde gelegenheid gedwongen zouden zijn geworden het vocht dat van het reeds in ontbinding zijnde lijk droop 

 optedrinken. Zeker, waar is de grens van de onbeteugelde fantaisie bij de magt die uittevoeren; maar ook 

 waar is de grens van de fantaisie in het verzinnen van sprookjes. Wreedheid in koelen bloede ligt niet in den 

 aard der Niassers. Larago was nooit de vriend van de maleische indringers. De Niassers bij wie wij naar 

 deze omstandigheden onderzochten, ontkenden het feit en zouden ookgeene redenen daartoe kunnen vinden; wij 

 hebben dus alle regt er aan te twijfelen; vermoedelijk evenwel is eene zoodanige wraak genomen op de moor^ 

 denaars van een hoofd. 



