NIAS EN DESZELFS BEWONERS. 59 



lukken kunnen gebeuren. Wij zagen evenwel in de zuid in verscheiden dorpen steenen 

 muurtjes of afgeknotte piramiden tot dit einde dienende, tot 1\ voet rijnl. hoog. Om déh 

 sprong te vergemakkelijken staan voor dat staketsel, van de zijde van den aanloop, twee 

 paaltjes of steenen in den grond, op een pas afstand van het staketsel en van elkander, de 

 verste van één, de tweede van twee voet hoog. 



Dit is een spel voor jong en oud ; knapen van vijf of zes jaren ziet men reeds vrij hooge 

 sprongen doen. 



Dobbelspelen, hanenvechten en vermaak zonder ligchaamsoefening schijnt den Niassers 

 onbekend. 



De dans der mannen is altijd vergezeld van zang, waaraan allen deelnemen, terwijl daarbij de 

 maat met het plat van den voet wordt geslagen. Zij hebben twee soorten van dans : 100, 300 , 

 tot 400 personen vatten elkander bij de hand, de volwassenen voorop, daarna de knapen en 

 daar achter de kinderen, om het beeld van eene slang, waarvan de dans bij den voortgang 

 de kronkelingen moet voorstellen , te beter uittedrukken ; deze heeft plaats in de opene 

 lucht, en het geheele plein van het dorp wordt op deze wijze meermalen achtereen afgedanst. 

 Bij den anderen dans , die ook dikwijls binnen 't huis in het algemeen vertrek wordt uitgeoefend , 

 nemen wederom de mannen elkander bij de hand en vormen eene rij , die al dansende spi- 

 raalsgewiize in een wordt gekronkeld en weder ontwikkeld, "waarbij twee personen", de hoof- 

 den of voornaamsten uit het huis, buiten de kringen blijven en daarvoor een pas de deux 

 uitvoeren; bij dezen dans, die alleen bij feestelijke gelegenheden plaatsheeft, bestaat het ge- 

 zang uit een loflied op den gast en een gebed om zegen over zijn hoofd. Beide dansen 

 eindigen in een prestissimo waarbij alle ligchaamsdeelen maar voornamelijk de beenen in be- 

 weging zijn; het gaat over in een woest getrappel en de zang in schelle en raauwe kreten , 

 totdat de dansers ademloos heen waggelen of uitgeput nedervallen. 



Bij den dans der vrouwen verschilt hare kleeding ten eenemale van de gewone dragt 

 niet alleen maar ook van haar prachtgewaad; zij bestaat uit een baadje, een sarong, die den boezem 

 bedekt en tot de voeten nederhangt, een sluijer over de schouders, voor de borst of op den 

 rug met een steek vastgehecht en waarvan de beide einden de armen geheel bedekken , en 

 alleen de toppen der vingers bloot laten (*). Het hoofd is met een kroon of andere gou- 

 den versierselen getooid; de dans zelf wordt door twee of vier personen uitgevoerd vis a 

 vis of en quadrille, en bestaat uit een langzaam heen en weder gaan , waarbij de voeten een 

 voor een op de teenen worden opgeligt , daarna de hiel ter zijde gebragt , deze vervolgens 

 nedergezet en onmiddelijk met den platten voet de maat geslagen; tevens worden het hoofd , 

 het bovenlijf en de armen in gansch niet onbevallige en dikwijls wel wat wulpsche wendingen 



(*) In deze kleeding zou men meenen overblijfselen te kunnen vinden van eene hoogere beschaving, waarvan zij 

 zouden zijn nedergedaald. Dit is echter geenszins het geval. Voor de wendingen en draaijen van ligchaam waar- 

 uit die dans bestaat, zou de gewone en de prachtkleeding onvocgzaam zijn: het danskostuum is uügevondcu 

 om der eerbaarheid wille. 



