NIAS EN DESZELFS BEWONEKS. 89 



ken beest; veertig tot honderd varkens worden bij zulk een verheffingsfeest ten beste gegeven. 



De vrouwen van het hoofd en zij die mede tot het feest zijn opgekomen zijn daartoe in 

 staatsie gedoscht; aan haar hoofd zijn verscheidene gouden sieraden aangebragt; ooren en 

 armen zijn van gouden ringen voorzien; zij hebben een buisje aan van blaauw of rood 

 laken met breeden rooden of blaauwen rand afgezet, waarin weder figuren van opgeregen 

 witte koralen. Ook het rokje is van blaauwe stof en op gelijke wijze omzet. Sommige 

 hebben daarover nog een fijn vlechtsei van koperdraad, op de wijze der maliekolders, 

 van een voet breedte, hetgeen, stijf en zwaar om de heupen spannende, den reeds niet 

 bevalligen gang der Niasser dames weinig sierlijks bijzet. 



De vrouwen der hoofden voeren geene titels , maar worden benoemd naar hun jongste 

 kind met voorvoeging van aweda (eigenlijk : grootmoeder). 



De titel van beloegoe gaat over op den oudsten zoon , doch het wordt voor dezen of 

 zijne opvolgers wel eens noodzakelijk, door het geven van een feest hunne onderdanen en 

 bekenden er aan te herinneren. 



Hetzelfde hoofd geeft wel eens meermalen in zijn leven een feest als hier boven beschre- 

 ven : dit bezorgt hem groot aanzien en magt; zijn titel blijft echter dezelfde. 



A a n z i e n 1 ij k e n 



zijn de bloed- en aanverwanten van de hoofden, en zij die vermogen bezitten. Deze 

 laatsten worden als zoodanig erkend wanneer zij door het geven van feestelijke maaltijden 

 aan de bevolking daarvan blijken hebben gegeven en dus de achting en het vertrouwen 

 hebben weten te verwerven. Zij hebben zitting in den raad van bestuur en in de regt- 

 banken. Zij houden slaven en pandelingen , die voor hen werken en hunnen rijkdom uit- 

 breiden. 



Gemeenen 



zijn als overal zij die niets hebben. Eene kleine woning door de hulpvaardigheid zijner 

 lotgenooten gebouwd en een klein lapje grond om te bewerken , is al wat de geringe bezit. 

 Meestal na jaren nog in schuld voor den prijs zijner vrouw, sleept hij zijn leven voort, 

 gelukkig zoo hij niet te eeniger tijd van zijne vrijheid wordt beroofd of zijne kinderen niet 

 in pand moet geven aan zijnen schuldeischer. 



Priesters. 



Er wordt een man vermist uit het dorp; twee, drie dagen zijn verloopen, zonder dat 

 men eenig spoor van hem heeft kunnen ontdekken , zonder dat men iets van hem heeft 

 gehoord. Een èré (priester of toovenaar) wordt geroepen of biedt zich aan, en met dezen 

 aan het hoofd gaat de bevolking in het bosch om den verlorene te zoeken. Niemand kan hem 

 vinden; een duivel moet hem hebben weggehaald; en waarlijk het is de éré die hem eindelijk 



12 



