92 VERSLAG OMTRENT HET EILAND 



stam , kampong of familie van eenen geroofden tracht den roover of iemand van zijne ver- 

 wanten in handen te krijgen, om dien ook tot slaaf te verkoopen. 



Voorts wordt soms door vijandige stammen of familiën een bloedverwant van een hoofd 

 of van een rijk of voornaam persoon gevangen gemaakt, om hem tegen hoogen losprijs 

 weder vrij tegeven. Kan hij dien prijs niet voldoen of is zijne familie daartoe niet magtig 

 of onwillig, dan wordt hij tot slaaf verkocht of wel hem het hoofd afgehouwen. 



Eene andere aanleiding tot slavernij is krijgsgevangenschap. Ook was het vroeger eene 

 dikwijls beproefde en ook dikwijls gelukte kunstgreep van aan de kusten ten handel 

 komende vreemdelingen, om Niassers op hunne praauw te lokken, waar zij weldra zeeziek 

 werden en gemakkelijk te knevelen. De praauw ligtte daarop het anker en de ongeluk- 

 kigen werden aan den overwal als slaven verkocht. Van daar de vrees van Niassers om 

 op eenig vaartuig over te komen, en de hardnekkige weigering van de hoofden, wel door 

 vaartuigen van oorlog en door ambtenaren ondervonden, om te voldoen aan de uitnoo- 

 dijnnjx om aan boord te komen aboucheren. 



De slavernij kan alleen eindigen door het tot kind aannemen van den slaaf door den heer; 

 deze emancipatie heeft dan plaats in de vergadering door eenvoudige kennisgave, en te huis 

 wordt een klein gastmaal aangerigt. 



In enkele distrikten kan de slaaf, zijnen koopprijs voldoende, zijne vrijheid terug erlan- 

 gen. Weinigen zijn echter de gelukkigen wie zulks te beurt kan vallen, en hoogst zelden 

 komt dit voor. 



Eene slavin door haren heer bezwangerd wordt vrij; doch ook dit behoort onder de zeld- 

 zaamheden , want het huwelijk met eene slavin is onteerend voor den Niasser. 



Hoewel ver van benijdenswaardig is toch de toestand van den slaaf die dit wegens schul- 

 den geworden is, de verkieslijkste. Al dadelijk is zijne lotwisseling een gevolg van de 

 uitspraak van den raad en heeft dus een schijn van regtvaardigheid ; en, ofschoon zijn heer 

 het volle eigendomsregt op hem heeft, verliezen hem zijne bloedverwanten niet uit betoog. 

 Zware mishandelingen of het aandoen van den dood zouden niet ongewroken blijven; het be- 

 wustzijn hiervan wederhoudt natuurlijk de eigenaren hunne luimen bot te vieren op hunne 

 slaven. 



De arbeid van de slaven gevorderd bestaat in veldbouw en de verzorging van een bepaald 

 aantal varkens. Meestal moeten zij zelf in hunne voeding voorzien en bebouwen zij daar- 

 toe een stukje grond met obPs. Zij mogen ook vruchtboomen planten en kippen houden 

 en de opbrengsten daarvan verkoopen. Ook voor hunne kleeding zorgen zij zelven ; 

 deze is echter spoedig gereed: eene strook boombast voor den slaaf tot schaamband, en 

 van wat fijn bies of ananas- of ramédraden weeft zich de slavin een rokje. 



Slaven huwen altijd met slavinnen, doch niet zonder de toestemming van hunnen heer: 

 zoo liet bruidspaar aan één heer behoort wordt geen bruidsprijs betaald ; zijn zij van ver- 

 schillende meesters , dan betaalt die van den bruidegom aan dien van de bruid i tail goud 



