% VERSLAG OMTRENT HET EILAND 



oleia en boeroesa genoemd; in de zuid is de stok eenvoudig met banden van gevlochten 

 rotan, in de noord met koperen banden in ringen of spiraal, en het boveneinde van den 

 stok met een bos haar van varkenstaarten versierd. Bij het gebruik wordt de lans als 

 dolk in de hand gehouden. 



Over het geheel eiland is boven aan de buitenzijde van de greep van het zwaard een 

 rotan korfje gehecht van eene vuist grootte; hierin zit de amulet die de slagen van den 

 drager moet doen aankomen en die van den vijand verlammen; buiten aan dat korfje zijn 

 nog meerdere amuletten aangebragt tot bezwering of als voorbehoedmiddel in de bijzon- 

 dere gevallen waarin de eigenaar vermoedt dat hij kan geraken. 



Het schild [range) is in denoord langwerpig vierkant: vijf voet lang op twee voet breedte , 

 van onderen iets smaller. Vermogenden overdekken het met gedroogde karbauhuid , waarbij 

 aan het boveneinde eene franje van idjoek. Het heeft aan de binnenzijde twee beugels waarin 

 de voorarm wordt gestoken. Het bedekt den strijder geheel. In de zuid is het veel korter en 

 loopt van onderen en van boven in eene punt uit; in het midden is eene korf waarin het 

 handvat; het wordt baloesé genoemd. 



In den vorm der helmen heerscht veel verschil ; ieder maakt zijn eigen strijdmuts en volgt 

 daarin zijn eigen smaak. Sommigen hebben toch bijzondere benamingen als: rongo, van 

 idjoek, tagoela, van rotan met eenen breeden rand, seumboe seumboe, met eene breede band 

 van rotan en met roode en witte lapjes versierd; deze laat de kruin bloot. 



Aan sommigen is eene soort van visier waaraan een vervaarlijke baard en knevel van idjoek 

 of rood laken of van beide stoffen te zamen. 



Hoogst enkelen zijn in het bezifc van ijzeren helmen (tagoela tafau) van overwalsch fa- 

 brikaat. 



Van de strijdbuizen worden gewoonlijk meerderen over elkander aangetrokken; voor de 

 borst zijn zij open, omdat het schild daar genoegzaam beschermt; zij worden uit verschil- 

 lende stoffen vervaardigd en daarnaar genoemd, als: baroe Jimaha van idjoek geweven, ba- 

 roe sinali, van ramé- garen, baroe rabau van karbauhuid, baroe oeli gioe van boomschors, 

 baroe sigoloe van op een der voorgaande soorten opgenaaide huiden van den geschubden 

 miereneter; deze laatste is natuurlijk zeldzaam. 



De Niassers hebben geene vanen, noch iets waarom zij zich vereenigen of weder verzamelen. 

 Wanneer bij beide partijen geene bijzondere of gelijkvormige uitmonstering bestaat voor de 

 krijgers , dan wordt op het schild met sirihkalk een herkenningsteeken gemaakt, zoo als een kruis, 

 eene dwarsstreep, een kring, om inden gemengden strijd niet vriend voor vijand te nemen. 



Van het terrein , uitgekozen voor hunne woonplaatsen of dorpen , weten de Niassers zeer 

 goed partij te trekken om die te versterken. Sommige zijn ware forten. Zijn zij in oorlog 

 dan wordt des nachts goede wacht gehouden ; de wakers roepen elkander van tijd tot tijd aan 

 en klapperen met het schild om te doen blijken dat zij niet verpoozen ; des avonds worden 

 de ladders opgetrokken aan de ingangen en de poorten, waarvan de deuren van boven in 

 hengsels zijn gevat en, als dakvensters, van buiten naar binnen digt vallen, gesloten; de 



