98 VERSLAG OMTRENT HET EILAND 



veelheid gouds ontvangt, van den overwinnaar teruggevraagd; deze geeft die zonder daar- 

 voor iets te erlangen, dan wel weigert, dewijl hij de koppen in de vergaderzaal van zijne 

 gemeente wil ophangen, en zorgt dan zelf vt>or de begraving der rompen. 



Na eene overwinning wordt een groot feest aangerigt , waarbij eene menigte varkens wor- 

 den geslagt en de gesnelde of uit den strijd medegebragte koppen begraven om later het 

 raadhuis te versieren. 



De overwonnenen trekken in hun dorp terug, slagten een paar varkens, welke zij hunnen 

 adjoe opdragen, waarbij zij hem hun ongeval mededeelen en zijne hulp inroepen voor eene 

 volgende ontmoeting met den vijand. 



Zij die zich door dapperheid in den oorlog hebben onderscheiden , hetzij burger of krijgs- 

 man van beroep, bekomen belooning van het hoofd; dat wil zeggen , zij vragen hem offen- 

 sieve of defensieve wapenen of eenig goud of voorwerpen van waarde , welke deze hen niet 

 durft weigeren ; terwijl in de zuid degene die een of meer koppen heeft gesneld of vijan- 

 den gedood in het gevecht, het regt bekomt zich met den halsring van klapperdoppen te 

 tooijen (*). Heeft iemand zich lafhartig gedragen in den strijd , dan wordt dit hem niet dade- 

 lijk aangerekend, maar beschouwd als een momenteneel gebrek aan moed, hetwelk ook den 

 braafsten kan overkomen; misschien was hij naar ligchaam of geest ongesteld, of had hif 

 wapenen waarop hij zich niet kon verlaten; de salaica doet naar dit laatste onderzoek en geeft 

 hem andere van wier deugdzaamheid hij zich overtuigd heeft. Ook een tweede, een derde 

 keer strekken hem nog niet tot schande; bij meerdere herhaling echter wordt hij een vol- 

 slagen lafaard verklaard en als onnut persoon met vrouw en kinderen uit de gemeente ge- 

 jaagd en verstooten. 



De bezoldiging der vaste krijgslieden, bestaande in voeding, kleeding en wapenen, wordt 

 door hen alleen genoten gedurende den oorlog; in vredestijd zijn zij landbouwers of veehoe- 

 ders, in welke bedrijven evenwel de salawa hen helpt of land en varkens in leen geeft, 

 wanneer zij zulks noodig hebben. In den oorlog zijn zij de onderaanvoerders en hun dis- 

 tinctief is het buis van gedroogde buffelhuid. Al wat in den oorlog wordt buit gemaakt, 

 moet bij den salawa worden gebragt die dit in vieren verdeelt: twee kwart voor, hemzelven , 

 een kwart voor degenen die deel hebben uitgemaakt van de krijgsmagt, en een kwart voor 

 de gemeente. 



Eenmaal den oorlog begonnen en met afwisselende kans gevoerd, durven geen van de 

 beide partijen , hoezeer ook daarnaar verlangende , van vrede te spreken en zich dus voor 

 overwonnen verklaren. Een onzijdig hoofd, vermeenende dat de oorlog lang genoeg ge- 

 duurd heeft en tot niets leidt dan wederzijdsche uitputting en vernieling, treedt nu als 

 middelaar op en poogt eene wapenschorsing tot stand te brengen, en een tijd en onzijdig 



(*) Dit distinctief wordt ook wel bij anticipatie gedragen, in welk geval voor den raad moet zijn gezworen een 

 kop te zullen snellen. Het is een prerogatief hetwelk de aristokratie zich heeft aangematigd. Zoo ziet men soms 

 knapen (zoons van hoofden) er mede versierd. 



