NIAS EN DESZELFS BEWONERS. 109 



Toeada Hia gewan Toeada Pangahili Hia en -werd met zijne vrouw weder in den hemel 

 opgenomen zonder den dood te hebben gekend. 

 Toeada Pangahiii Hia gewan • 



„ Jaro Hia; deze gewan 

 „ Lahè Hia „ „ 

 „ Laho Hia „ „ 

 „ Horo Hia „ „ 

 „ Ngamohi Hia „ „ 

 „ Lamoehi Hia „ „ 

 „ Loja. 

 ieder van deze afstammelingen had tevens eene zuster die hem ter vrouw werd. 



Toeada Loja kreeg tien zonen , die hunne zusters tot vrouw hadden (in de zuidelijke 

 streken worden slechts negen opgegeven) , en allen stamvaders werden wier stammen onder 

 hunnen naam nog in wezen zijn. Zij waren: 

 Toeada Loechotoli. Toeada Loechondaha. 

 „ Loehombongi. „ Telom benoea. 

 „ Lasé. „ Rofoe. 



„ Indaha. „ Loechobèwè. 



„ Sawa. „ Sindato. 



Toeada Loechotoli had de volgende nakomelingen : 



Teranaa, Batoe Siboëa, Toeha'mbatoe , Harèfa, Darosi Chamo, Merandawa , Batoe Be- 

 dana, Arèfa, Towa, Wowo, Ganofoe, Losoe, Ama Djihono, Faröcha, Beloegoe tara, en 

 Beloegoe Kawaa, het tegenwoordige hoofd van Dehana, die de volledigste bescheiden om- 

 trent zijne genealogie heeft geleverd. 



In de zuid luidt deze legende eenigzins anders en wordt ook de emigratie naar de Ba- 

 toe-eilanden daarin opgenomen. 



Een van de afstammelingen van de eerste menschenparen had 18 kinderen : 9 zoons en 

 9 dochters. Toen hij sterven zou verzamelde hij zijne zonen en gebood de 8 oudsten 

 het land te bebouwen en den jonaste de varkens te verzorgen en het huis te bewaren. 

 Verder moesten zij na zijnen dood zijn ligchaam begraven, doch zijn hart in eenig vat doen 

 en aan den wand ophangen; telken morgen wekte dat hart, dat levend was gebleven, zij 3 

 kinderen tot den arbeid; de jongste evenwel was lui, en op zekeren dag dat hij weder na- 

 latig was geweest in het volbrengen van het hem opgelegde, onderhield het vaderlijk hart 

 hem over zijne handelwijs, en wees hem op de bereidvaardigheid en den ijver van zijne oudere 

 broeders. Hij, daardoor wrevelig geworden, zeide dat hij die vermaningen niet meer wilde 

 hooren en den vermaner zou doorsteken. Het hart verzocht zulks niet te doen, maar 

 het liever in de rivier te werpen en te laten afdrijven, wanneer hij er geen last meer van 

 zoude hebben , hetwelk die zoon toen deed. Den volgenden morgen de acht oudsten de 

 stem van het hart huns vaders, dat hen anders ten arbeid riep, niet vernemende, vroegen 



