HO VERSLAG OMTRENT HET EILAND 



daar naar aan den jongsten, die de toedragt der zaken verhaalde; zij gaven hem toen te kennen 

 dat zij hem zouden dooden wanneer hij hun dat hart niet weder bezorgde. Hij ging derhalve 

 terug naar de plaats waar hij het in het wate» had gelaten , doch vond het niet. De rivier af- 

 gaande zag hij het op de klippen in de monding liggen ; hij legde de reden van zijne komst 

 bloot, doch het hart weigerde met hem terug te keeren , waarop hij, bevreesd om voor 

 zijne broeders te verschijnen, die hem bij onverrigte zake den dood hadden toegezegd, aan 

 het hart vroeg om bij hetzelve te mogen blijven. Het hart stemde daarin toe, en zoo 

 dreven zij de zee in en bragt de stroom hen aan de Batoe-eilanden. Aldaar gebood het 

 hart zijn zoon hem in eenen pot op het vuur te zetten, waardoor het verschrompelde, tot 

 aandenken waaraan die van de Batoe-eilanden zich de borst en soms de armen tatouëren , 

 en ook de zuid Niassers , die die eilanden hebben bezocht , dat voorbeeld volgen. Hier mag 

 tevens niet onopgemerkt worden gelaten, dat in de noord de teekens welke sommigen 

 zich op de armen en ook wel op de borst maken, worden aangebragt door middel van 

 brandende klapperbladenstengels (lidi). Loeboelangi heeft toen eene vrouw uit den hemel 

 doen nederdalen en zoo heeft die zoon de Batoe-eilanden bevolkt. De acht te huis ceble- 

 ven broeders namen intusschen ook ieder eene hunner zusters tot vrouw en werden de 

 stamvaders der Niassers. 



Volgens het verhaal van deze legende in Fadoro was het niet de negende zoon maar 

 diens vrouw , wie dat hart verveelde en die het in het water wegwierp ; haar man moest 

 toen de gevolgen dragen van het wangedrag van zijne vrouw. 



De legende, door verscheiden personen die vroeger Nias bezocht en hunne aanteekenin- 

 gen medegedeeld hebben, als de algemeen aangenomene beschreven, spreken van eene 

 Battasche vrouw, die wegens overspel van Sumatra verdreven en naar Nias gekomen, op 

 den huwbaren leeftijd van haren zoon aan dezen een ring gaf met last om het geheele 

 eiland rond te gaan , en zoo hij eene vrouw ontmoette te beproeven of die aan een harer 

 vingers paste en in dat geval haar tot huisvrouw te nemen. De zoon hieraan voldoende 

 kwam zijne eigene moeder tegen, voor wier vinger die ring natuurlijk noch te wijd noch te 

 naauw was, weshalve hij haar huwde en de stamvader werd van de bevolking van Nias. 

 Doch door de Niassers zelven wordt dit als een sprookje beschouwd en schijnt van Ma- 

 leische uitvinding, en is dan ook alleen bij de op Nias gevestigde Maleijers aangenomen. 

 Dat over geheel Nias noch door mannen noch door vrouwen ringen aan de vingers worden 

 gedragen doet reeds twijfelen aan het inheemsche .van deze overlevering. 



Behalve de Niassers, oorspronkelijk van welken stam dan ook, schijnen zich vroeger ook 

 eenige Boeginezen op dat eiland te hebben nedergezet ('t is bekend dat er zich ook op de 

 Batoe-eilanden bevinden, sedert jaren, misschien eeuwen daar gevestigd) en wel aan het 

 strand; de overlevering daaromtrent schijnt later opgesierd met een ook elders bekend 

 sprookje, dat namelijk van het schieten met spaansche matten. Men verhaalt het volgende. 



Voor jaren (de tijd van deze gebeurtenis noch de ligging van de plaats waar die zou 

 zijn voorgevallen worden aangegeven) verzonk op Makassar een gedeelte gronds en de daar 



