NIAS EN DESZELFS BEWONERS. 111 



op staande kampong stortte in. Het hoofd van deze kampong , Laubo Maros , verzamelde 

 zijne, den grond van Makassar niet meer vertrouwende overgebleven bevolking en vlugtte 

 met haar van het eiland, en landde op Nias ter hoogte van Oedjong Bodok en stichtte 

 daar eene kampong. Onder de met hem getrokkenen bevond zich ook de oom van zijne 

 vrouw en diens echtgenoot. Op deze laatste een begeerig oog hebbende laten vallen, ver- 

 zon hij de volgende list om zich dien oom van den hals te schuiven ; „ oom" zeide hij „wij 

 zijn hier op een eiland waarvan wij niets weten , noch de breedte noch de lengte. Om ons 

 hiervan te vergewissen , kunnen wij niet beter doen dan , de een regts de andere links 

 uitgaande, altijd het strand te volgen; wanneer wij ons weder ontmoeten kunnen wij naar 

 den tijd dien wij daartoe zullen besteed hebben er de uitgestrektheid van bepalen. 1 ' De oom 

 vond dit goed en ging links, terwijl de neef zich regts begaf. Na een paar uren te hebben 

 voortgegaan keerde deze op zijne schreden terug en had weldra zijn doel bereikt. De oom na 

 eenen geruimen tijd terugkomende, vond zijne vrouw als de echtgenoot van zijnen neef. Hier- 

 over in woede ontstoken vertrok hij naar Malaka en verzocht aan den vorst vanDjohorom 

 hulp tot het nemen van wraak over den hem aangedanen smaad. Deze bewilligde daarin en 

 beoorloogde die van Maros. Deze hadden intusschen een sterk fort opgerigt, en dat om- 

 plant met eene ondoordringbare haag van auër doeri (doornbamboe) , zoodat het niet kon 

 genomen worden. Het hoofd van Djohor gaf echter den moed niet op, maar bedacht eene 

 krijgslist: hij keerde naar zijn land terug en laadde een geheel schip met spaansche matten 

 en begaf zich nu met zijne vloot weder voor Oedjoeng Bodok. Hij landde echter niet maar 

 bleef op de ankerplaats liggen, van waar hij met die spaansche matten in plaats van met 

 kogels de sterkte beschoot. Hij wachtte nu den uitslag af van zijne list, die ook niet lang 

 uitbleef; eene oude vrouw langs het strand gaande zag een, twee, verscheiden spaansche 

 matten liggen en verder nog meer, die dikker gezaaid waren , in de nabijheid van de sterkte, 

 en waarvan de auër doeri vol zat; dit werd spoedig ruchtbaar en ieder liep uit omzijn aan- 

 deel te bekomen van den schat; weldra lag al de auër geveld om toch niet een stuk te 

 laten verloren gaan , en alzoo was de weg voor die van Djohor gebaand. Deze waren nu 

 in korten tijd overwinnaar ; de meesten van die van Maros ontkwamen het , doch Laubo 

 Maros werd gevangen genomen en ter dood veroordeeld. Men besloot hem te verdrinken; 

 hij werd in zee geworpen en geruimen tijd daarin gelaten; toen men hem eindelijk met 

 het lange touw waaraan men hem had gebonden weder ophaalde om hem te begraven , 

 was hij geheel levend. Het water wilde hem niet dooden , men zou dus het staal beproeven ; 

 hij werd op alle plaatsen van zijn ligchaam gestoken doch bleef onverlet. Het vuur zou, 

 dacht men, toch wel een eind aan hem maken; hij werd op den brandstapel gelegd: het 

 hout was verteerd doch hij onverzengd. Het was nu duidelijk dat er tooverij of zoo iets 

 onder schuilde, en men raadpleegde met zijne vrouw, die als eene andere Dalila het ge- 

 heim openbaarde van zijne haren; hij had namelijk midden op het hoofd een haar van de 

 hardheid van koperdraad en hieraan was zijne ziel verbonden. Het middel tot zijn dood 

 was nu gevonden; dat haar werd hem uitgetrokken en daarmede zijn geest. Nu was de 



