NIAS EN DESZELFS BEWONERS. 12i 



van Lawinda, Sitaogabobo , begreep dat het beste wat hij doen konde, om daar een einde 

 aan te maken, was, de dochter van Nodojo te huwen, en begaf zich naar diens verblijf. 

 Onderweg ontmoette hij Afocha die zijn plan goedkeurde en zijne hulp daartoe beloofde. 

 Ter plaatse aangekomen vond hij Nodojo niet te huis. maar wel diens vrouw en dochter, 

 en met dezen was de zaak spoedig geklonken. Nodojo terugkomende (hij nu had een togt 

 gedaan naar Lawinda en juist Sitaogabobo gedood, en diens lever als lekkerste beet mede- 

 gebragt) , rook dadelijk dat er een mensen in huis was, en vroeg zijne vrouw daar naar ; deze 

 verhaalde hem alles. Zij besloten nu den zoon het ingewand zijns vaders te laten eten, 

 om hem zoo medepligtig, en de wraakneming onmogelijk te maken; hunne dochter evenwel, 

 die het gesprek had afgeluisterd, gaf een en ander aan haren aanstaanden te kennen, zoodat 

 hij niet van delever at maar zijn aandeel verborg en den volgenden dag, toen hij met zijne 

 bruid huiswaarts keerde, medenam. In het dorp gekomen , vonden zij den geheelen stam 

 vergaderd, wachtende op den zoon om het lijk van den salawa bij te zetten. Aföcha (bUa) 

 was nu behulpzaam om de lever weder op hare plaats te leggen en den gestorvenen te doen 

 herleven. Hij was nog lange jaren hoofd van Lawinda en leefde in vrede met Nodojo. 



Eene vertelling, aardig om de toespeling, gaf het hoofd van Ambalato. 



Er was eens een hoofd, die tot vriend had een vogel, eenalang. Door dezen geholpen was 

 zijn dorp zoo schoon dat geen grasspiertje op het plein te zien was; de fraaije huizen stonden 

 wel geordend , en rust en welvaart heerschten in zijn gebied. 



Dit geluk echter stak een slecht hart in het oog en deze zocht en bekwam een paar tij- 

 gertanden en tijgerklaauwen, welke hij in dat dorp wierp. Deze begonnen al spoedig de 

 aarde omtewroeten en optewerken, zoodat weldra de huizen helden, en de kampong eene 

 wildernis werd. De alang hield zich stil. Eindelijk kwam daar een wijs en sterk man; 

 deze kreeg medelijden met hen en zeide: wat? dat zijn geen tijgers die dit hebben gedaan; 

 't zijn slechts tijgertanden en tijgerklaauwen ; waarvoor zijt ge bevreesd? Hij greep ze en ver- 

 nietigde ze. — Zoo was hij geweest met zijn stam; zoo waren het die van Ironohoena geweest 

 die zijn geluk hadden gestoord; zoo zoude het 't Nederlandsen gouvernement zijn dat dezen, 

 slechts tijgertanden en klaauwen, zou te onder brengen en Ambalato verlossen. 



AA. De Noord- en de Zuid-Niassers. 



In ligchaamsbouw, in energie, in reinheid, in de inrigting der huizen, in den aanleg der 

 dorpen, in het maken van wegen en in de wijze van begraven is aangetoond het groot 

 verschil hetwelk tusschen den noord- en den zuid- Niasser bestaat. Bij het hooren van hunne taal 

 zou men meenen eenander volk voor te hebben ; ook verstaan zij elkaar niet. Hunne gods- 

 dienstige begrippen, overleveringen omtrent afkomst, hunne zeden en gewoonten, hunne 

 wijze van bestuur, regtspleging en oorlog voeren, kleeding en voedsel komen echter hoofd- 

 zakelijk overeen. Het zuidelijk gedeelte van Nias is volgens allen het eerst bewoond ge- 



1G 



