122 VERSLAG OMTRENT HET EILAND 



weest, en Madjinga wordt als de wieg van liet volk beschouwd. Daar bevindt zich ook 

 nog digt bij de kampong Gomo, onder een zeer hoogen boom, een steen waarop hun eerste 

 stamvader, Toeada Niha, uit den hemel is neder gekomen; steen en boom evenwel zijn 

 alleen zigtbaar voor den éré. Allen erkennen hunne instellingen van Madjinga te hebben 

 bekomen. Sommigen hebben zelfs omtrent de wijze hoe dit is geschied hunne overleverin- 

 gen , meestal met belagchelijke en onzinnige bijvoegsels. Zoo verhaalt onder anderen Am- 

 balato, dat zij in vroegere tijden leefden als de dieren. Zij hoorden toevallig dat in Madjinga 

 eene gansche inrigting bestond van zeden en gebruiken , waardoor men veel beter en aan- 

 genamer, leefde dan met hun het geval was. Zij zonden toen daar iemand heen om dat 

 zoo alles te onderzoeken en zijne bevindingen medetedeelen. Ongelukkig was die zendeling 

 dom als de meeste van zijn stam. Toen hij in Madjinga aankwam werd hij door den eers- 

 ten dien hij ontmoette mede naar huis genomen en onthaald; zoo deed later ieder een die 

 hem zag of werd hij ge.nood tot gastmalen te zijner eere. Op deze wijze had hij een paar 

 maanden daar doorgebragt en meende nu genoeg te weten van beschaafde manieren ; hij 

 keerde dus terug om zijne ervaring bekend te maken; hij was zoo dik geworden dat zijn 

 buikband, die hem anders twaalf maal om het lijf ging, nu ter naauwernood eens daarom 

 kon worden geslagen. Die van Ambalato begrepen evenwel dat de voortreffelijkheid van 

 de Madjingasche instellingen niet alleen kon bestaan in het vet mesten van menschen , en 

 zonden dus een paar anderen die beter uit hunne oogen keken. Deze leerden de betrek- 

 kelijke waarde der voorwerpen tot ruil, zij bragten inhouds- en lengtematen en gewigt mede, 

 en maakten hunne stamgenoten met de zeden en gebruiken van Madjinga bekend, welke 

 zij aannamen en tot heden hebben behouden. 



Opmerkelijk is het evenwel dat zij, zelfs die van denzelfden oorspronkel ijken stam, vol- 

 strekt geene gemeenschap onderling hebben, en elkander nooit bezoeken, ten ware een 

 koppensneller uit de zuid, wanneer in die streek geen kop kan bekomen worden en er 

 toch een noodig is voor een feest. De zuid Niasser blijft echter op zijne afstammelingen of 

 verwanten op de Batoe-eilanden zijne betrekking behouden, en bezoekt die eilanden, ofschoon 

 hij anders in het geheel geene geneigdheid heeft om zich op zee te begeven. 



Er kan hiervoor geene andere reden worden opgespoord dan de vermoedelijke dat de 

 tegenwoordige bewoners van noord Nias de uitgewekene of uitgedrongene zwakke en 

 arme stammen zijn geweest, die nu nog met schrik en vrees zijn vervuld voor den mag- 

 tigen zuid-Niasser , die met minachting op hen nederziet, en dat de emigratie naar de Ba- 

 toe-eilanden heeft plaats gehad , nadat reeds eene algeheele scheiding met den noord-Niasser 

 bestond, voor welk gevoelen ook pleit dat in de overleveringen omtrent de afstamming in 

 de noord niet voorkomt de zoon van Toeada Loja, die naar de meergenoemde eilanden ia 

 overgestoken, en er later in de zuid schijnt bijgevoegd, 



