EERSTE DEEL. 



HOOFDSTUK I. 



Over lijkschouwingen in het algemeen. 



Van alle regtszaken is er geene zoo gewigtig als doodslag. Er is geene straf zwaarder dan 

 de doodstraf. Die iemand doodt, moet dit met zijn leven vergelden. De wet schikt hierbij 

 niets in. Zoo men bij het straf-uitpreken niet regtvaardig is, dan is het hart niet rustig. 

 Daarom , bij het bekennen van den schuldige en bij het afsluiten van de regtszaak gaat 

 men geheel en al af op het onderzoek van wonden aan het lijk. Zijn er ware wonden en is er 

 eene ware bekentenis, dan moet voor éénen doode één leven geboet worden; hierdoor boe- 

 zemt men aan de menschen , die de wetten kennen , vrees in voor de wetten en maakt men , 

 dat het volk zeldzamer schuldig is aan doodslag en aldus draagt men zorg voor het leven 

 der menschen. 



Is de lijkschouwing niet naar waarheid , dan is het onregt aan den doode gedaan nog 

 niet hersteld en wordt er daarenboven nog onregt gepleegd aan den levende; als men voor 

 éénen doode twee of meer personen doodt , dan is er een onafgebroken wreken van onregt ; 

 hoe zal er dan een einde komen aan het lijden en verdriet? 



Is een persoon verwond , maar nog niet gedood , dan is het van het hoogste belang dat 

 de beambte , naar aanleiding van de aanklagten , ter zelfder tijd in persoon een onderzoek in- 

 stelle, en duidelijk opschrijve op welke voorname plaatsen des ligchaams er wonden zijn, 

 en onderscheide of de wonden zwaar of ligt zijn , en zal hij (de beambte) een tijd bepalen 

 voor het verzorgen en genezen van den verwonde, in de hoop dat bij herstelle of dat, in- 

 geval er na den dood nog een onderzoek moet geschieden, de beambte de regtszaak kunne 

 afsluiten en de moord kunne straffen , zonder dat het noodig is om het ligchaam van den ge- 

 dooden te schenden. 



In het geval dat een gewond persoon alreeds dood is, zal de ambtenaar nog veel meer 



