20 GEREGTELIJKE GENEESKUNDE. 



koek van , roostert dien over het vuur tot dat de koek zeer heet is en legt dien dan op de verwon- 

 de plaats, maar legt eerst een stuk dun papier op deze plaats, dan wordt de wond bepaald zi<nbaar. 

 Is iemand doodgeslagen, maar het been op de verwonde plaats niet gebroken, dan kleeft het vleesch 

 sterk aan het been ; giet men water op die plaats , dan laat het vleesch niet los; krabt men er met 

 den nagel over, dan raakt het vleesch los, de woud op de plaats, waar het vleesch kleeft, is aldus 

 te zien. Het ligchaam is oorspronkelijk vleeschkleurig , na den dood wordt de kleur meer 

 blaauw, zoo er nu geene wonden zijn, maar er zijn eenige twijfel verwekkende plaatsen op 

 't ligchaam , dan moet men zulke plaatsen met water bevochtigen , gestooten uijen op deze plaatsen 

 leggen en deze bedekken met papier gedoopt in azijn, en een paar uur wachten, daarna het 

 papier en de uijen wegnemen en de plaats met water afwasschen, alsdan wordt de wond 

 zigtbaar. Als op het lijk vele blaauwe zwarte plekken zijn , dan moet men water op die plek- 

 ken druppelen; zijn er wonden, dan is het vleesch aldaar hard, het water blijft er opstaan 

 en loopt niet af; is er geene wond, dan is het vleesch zacht en het gedruppelde water loopt 

 af. Bij het onderzoek van verwondingen, moet men met den vinger voelen op de blaauw- 

 roode plekken ; zijner wonden, dan is het vleesch hard; legt men er den vinger op, clan is 

 de kleur nog blaauwrood; druppelt men er water op, dan rollen de druppels niet weg: dit 

 is eene ware verwonding: zijn er blaauwroode plekken ten gevolge van de ontbinding van 

 het lijk, en duwt men met den vinger op die plekken, dan is de kleur bij het opligten van 

 den vinger wit; druppelt men er water op, dan blijft dit water er niet op staan. 



Ontbinding van het lijk is, dat het bloed in 's menschen binnenste na den dood naar buiten 

 slaat, en zich niet zamen kan houden (in omloop blijven), dus zwelt het ligchaam op; is 

 eene wond bij het leven toegebragt, dan is na den dood het bloed op de plaats van de ver- 

 verwonding opgehoopt; daar 's menschen bloed ten gevolge van de levenskracht (letterlijk: 

 gehoorzamende aan) omloopt, zoo is, als de levenskracht heeft opgehouden , ook het bloed ge- 

 stuit, en daarom verhard op die plekken. 



De plaats iets boven de wenkbraauwen , de slokdarm, de voor- en achterribben, teeldee- 

 len , de atlas, de anus, en dergelijken , alhoewel in de tabel voor lijkschouwingen niet doode- 

 lijke plaatsen genaamd , toch zal de dood volgen in geval van zware verwonding op die plaat- 

 sen ; daarom moet men bij lijkschouwingen de wonden zorgvuldig nazien. 



Als het lijk aan den nek, op de schouders, ribben, lendenen, billen, dijen, knieholten 

 en kuiten boven of beneden eenigzins rood is, dan is het dat de persoon op den rug lig- 

 gende geslapen heeft , het bloed aldus naar het achtergedeelte des ligchaams gezakt is en al- 

 dus de dood gevolgd is, en niet wegens eenige andere oorzaak.- 



Onderzoek van een nog niet begraven lijk. 



Soms is het lijk in huis op den grond of in bed, of voor of achter het huis, in de open 

 lucht of op de heuvels of in een waterstroom of in 't gras of in 't bosch, men zie eerst na 

 waar het lijk is met betrekking tot de vier windstreken in de hoogte of in de laagte en hoe groot de 

 afstand is tot aan eenige plaats. Is het lijk in een waterstroom , dan moet men nazien den afstand 



