GEREGTELIJKE GENEESKUNDE. 35 



Men pakt de verschillende groepen van beenderen in stukken papier, wikkelt daaromheen 

 olie-papier, en bindt dit met een touw digt; men legt deze pakken te zamen , zet op elk 

 pak een zegel, doet al de pakken in één pot, sluit den pot met een deksel, begraaft het 

 vat, werpt er een aardhoop over, waar men een st-jkjen of plankjen insteekt, en stempelt 

 den aardhoop met een kalkzegel (*). 



Wijze van onderzoek om te onderscheiden of beenderen tijdens hel leven of na den 

 dood gewond zijn. 



De beemleren hebben ter plaatse, waar geslagen is, eene roodachtige streep, ener is een 

 geringe bloedvlek ter plaatse, waar het been gebroken is; de beide aan elkander passende 

 uiteinden van een been, dat gebroken is, zijn eenigzints bloedrood; beziet men dat been bij 

 helder licht, dan ziet het er rood en versch uit (levendig), en dit is een duidelijk bewijs 

 dat de wond bij het leven is toegebragt. Als er geene bloedvlek op het been is, dan is, al- 

 hoewel het been gebroken zij , de wond toch na den dood toegebragt. 



Op 's menschen ligchaa,m zijn oude wonden , b. v. in jeugdigen leeftijd gevallen of gesla- 

 gen zijnde, of als iemand gedurig met anderen vecht en slaat, of wel de likteekenen van 

 bamboeslagen of gezwellen; alhoewel deze wonden sedert lang al genezen zijn, gaan de lik- 

 teekens toch niet weg; de kleur der beenderen op zulke plaatsen is eenigzins zwart, en dit 

 blijft zelfs na den dood. 



♦ Dit komt daarvan dat het bloed, vroeger op die plaatsen verhard zijnde, nooit weder kan 

 verwijderd worden. Hier echter is geen trapsgewijs overgaan van donkerder in ligter en 

 ten laatste geheel verdwijnen; voelt men die plaatsen, dan zijn zij glad en effen en de kleur 

 is dof (dood) , niet versch (levendig) ; het vleesch en het been zijn aldus geheel verschillend 

 van wat zij zijn bij versch toegebragte wonden. 



HOOFDSTUK XIV. 



Over de opeenvolging der heenderen. 



(Dit hoofdstuk bevat zulk eene verwarring van denkbeelden dat eene vertaling bijna on- 

 mogelijk en bepaald onnoodig is.) Vertaler. 



(*) Kalkzegel. Een kalkzegel is een bouten bakjen, waarin gaten gehoord zijn in den vorm vnn letlcrs; liet 

 bakjen met kalk gevuld wordt op den aardboop gedrukt, zoodat bij het opbgtcu de kalk uitvalt in de gedaaute 

 tau letters. 



