40 GEREGTELIJKE GENEESKUNDE. 



Aa nm er kin g : 



„Andere voorwerpen zijn b. v. ijzeren stangen, bijlen, de rug van een mes, houten ha- 

 „ mers , zweepen, stokken, steenen , pannen, tigchels, schoenen , muilen, enz.; verwondingen 

 „met de vuist zijn veelal op het voorhoofd, aan de slapen, op den rug en schouders , op de 

 „borst, aan de bovenribben; en zeldzamer aan de benedenribben". 



Wonden met den voet zijn het meest op de borst, op de ruggestreng , de ribben aan beide 

 zijden, de lendenen tot aan de teeldeelen ; verwondingen op het voorhoofd en aan de slapen 

 komen voor; maar zoo de gewonde niet op den grond lag, clan kon hij op die plaatsen niet 

 geraakt zijn; men moet tijdens de lijkschouwing zorgvuldig onderzoek doen en mag niet 

 slechts uit de afmetingen en uit de gedaante eene beslissing maken. De likteekenen van 

 verwondingen door slaan met andere voorwerpen of met handen en voeten moeten zijn op 

 het hoofd, op de borsten, heupen, ribben, buik, navel, groot en klein gemak, zoo men ze 

 doodelijke wonden zal kunnen noemen; zijn handen of beenen gebroken, dan kan dit dood 

 ten gevolge hebben ; zijn de likteekenen rondom het geheele gebroken deel en is er eene 

 bloedkrans, dan zijn de ledematen bepaald gebroken tijdens het leven. 



De likteekenen van wonden veroorzaakt door andere voorwerpen , het voorhoofd, de vuis- 

 ten of de voelen, dingen die hard zijn, zijn, zoo de slag zeer hard was, zwartrood , en er 

 is eene geringe zwelling; was de slag iets minder hard, dan is de kleur rood, en er is eene 

 geringe zwelling; was de slag nog minder hard, dan is de kleur rood; en was de slag nog 

 minder, dan is de kleur blaauw ; na den tijd bepaald voor de genezing, is de kleur meer 

 blaauw. Slaat men met andere voorwerpen, dan zijn de likteekenen van de wond lang in 

 de breedte of lang overdwars, slaat men met de vuist, dan is het likteeken rond, slaat 

 men met den voet, dan is het likteeken iets grooter. 



Is iemand geslagen, zoodat hij in een paar dagen sterft, dan is de verwonding niet groot , 

 de ontstekeng dringt langzamerhand tot binnen door, en men kan veronderstellen dat de 

 geslagene na een paar dagen zou sterven. Is iemand geslagen , zoodat hij onmiddelijk sterft , 

 dan is de wond zwaar en diep, het ontstoken vleesch is roodzwart, en de ontsteking dringt 

 onmiddelijk door, en daarom sterft de gewonde ook onmiddelijk. 



Met het ligchaam tep-en iets raken , heet stooten : alhoewel men stoot zonder dat er iets 

 gebroken is, toch is de geraakte plaats of rond of vierkant: als men stoot en iets breekt, 

 maar de stoot niet diep doordringt, of als men met andere voorwerpen met handen of voe- 

 ten verwondt, en als, alhoewel het vel verwond zij, er echter geen bloed uitloopt, dan is 

 er toch een roode kring om de plaats van de verwonding. 



Is iemand met een hout doodgeslagen, dan is het likteeken overdwars lang, het eene einde 

 is dus hooger dan het andere; men moet nu ten duidelijkste onderzoeken of de hooge plaats 

 regtsch en de lage plaats linksch is, of wel dat het omgekeerde het geval is; verder of, 

 tijdens het slaan met het opgenomen voorwerp, de persoon, die sloeg, ter regter- of ter lin- 

 kerzijde van den geslagene was; de wijze van slaan en de verwonding moeten dus met 



