GEREGTELIJJKE GENEESKUNDE. 65 



„en nazien of er asch en rook in den strot en in de hersenen is; aldus kan men onder- 

 scheiden of een persoon bij zijn leven of na den dood verbrand is." 



Is iemand na den dood verbrand, dan is er geen rook of asch in den mond, alhoewel 

 de armen en beenen ook gekromd zijn: zijn noch de ellebogen, noch de knietin gebrand, 

 dan zijn ook de armen en beenen niet gekromd. 

 Aanmerking : 



„Eene vrouw, die haren man vermoord had, stak haar huis in brand en gaf valschelijk 

 „op, dat haar man door vuur was omgekomen. De jongere broeder van den man deed eene 

 „ aanklagt bij de regtbank ; de beambte, belast met het onderzoek van het lijk, nam twee 

 „varkens, het eene levend, het andere dood, en verbrandde beide varkens op een 1 hout- 

 ,, stapel; daarna onderzocht hij de verbrande varkens, en vond in den snuit van het eerste 

 „varken asch en in den snuit van het tweede varken geene asch; daarop onderzocht hij het 

 „lijk van den man en vond inderdaad geene asch in den mond; hij deed een nader onder- 

 „ zoek, waarbij de vrouw bekende haren man gedood te hebben." 



Sommigen zeggen dat aan 's menschen ligchaam de banden en pezen dienen tot verbin- 

 ding der polsen, en daarenboven nog om de beenderen aaneen te houden. Als men het 

 lijk ziet van iemand, die verbrand is, dan ligt dit lijk meestal voorover; ligt het lijk ach- 

 terover, dan zal, zoodra het vuur de pezen raakt, het lijk oprijzen en overeind zitten , iets 

 wat al spoedig andere menschen vrees inboezemt; dit overeind zitten ontstaat door het krom 

 trekken der pezen en banden. Dus als handen en voeten zijn krom getrokken, is dit nog 

 o-een bewijs dat de persoon bij zijn leven verbrand is; men ga dus de kleur na van de 

 verbrande plaatsen; zijn die plaatsen droog en zwart, dan is het verbranding na den dood: 

 aijn die plaatsen vettig en geel dan is dit verbranding bij het leven. 

 Aanmerking: 



„Het droog en zwart of vettig en geel zijn der verbrande plaatsen, ter onderscheiding 

 „van verbranding bij het leven of na den dood, is ook al geen zeker herkenningsmiddel. 

 „Men neme dus als regel bij lijkschouwingen, om de verschijnselen onderling te vergelijken 

 „en niet op één verschijnsel af te gaan. 11 



De beenderen van personen , die levend verbrand zijn , geven oenen klank als zij op den 

 grond geworpen worden, de beenderen van personen, na den dood verbrand , geven, op den 

 grond geworpen, geenen klank. Is eenige gewonde plaats van buiten gebrand, dan is er 

 toch geene blaar op de gebrande plaats; de kleur van het vleesch is donkerrood. 



Van een oud ziekelijk mensch, die in bed liggende bij ongeluk verbrand is, is het vleesch 

 verschroeid en zwart gekleurd, soms is het vleesch krom getrokken, beide handen zijn toe- 

 geknepen en de armen zijn tegen de borst gedrukt, ook zijn de knieën gebogen, de mond 

 en de oogen zijn open, soms zijn de tanden op elkander geklemd en soms zijn de boven- 

 tanden op de onderlip gedrukt. Soms is het vet van het ligchaam geel van kleur, en is 



door het vel gedrongen. 



