VOORWOORD. 



In het begin van 1862 verzocht de Gouverneur-Generaal van Nederlandsch-Indie aan de 

 Direktie van het Bataviaasch Genootschap van Kunsten en Wetenschappen haar gevoelen aan 

 de Regering mede te deelen, met opzigt tot den inhoud van twee nota's van de Heeren 

 D r . C. Leemans, Direkteur van het museum van oudheden te Leiden, en D r . L. J, F. Janssen, con- 

 servator bij dezelfde inrigting, welke de beschouwingen van deze beide geleerden behelsden 

 over de bevordering van de kennis der oudheden in Nederlandsch-Indië. 



Bij het rapport, dat de Direktie hierop aan de Regering uitbragt ( 1 ), betoogde zij, onder de 

 middelen, welke zij tot uitbreiding van die kennis aangaf, de wenschelijkheid, dat aan een 

 wetenschappelijk man, die reeds sedert lang van de oudheden der Hindoe-periode een onderwerp 

 van bijzondere studie had gemaakt, werd opgedragen, om op Java overal de oudheden te be- 

 zoeken en daarna van haar eene zoodanig uitvoerige beschrijving te geven, dat daardoor niet 

 alleen een volledig licht werd verspreid over haar wezen, haar karakter en haren ouderdom, 

 maar ook over de godsdienst, de zeden en de geschiedenis van het volk. 



Naar het oordeel der Direktie bevond zich, voor zooverre haar bekend was, bij het uit- 

 brengen van haar rapport, op Java slechts één man, aan wien die zoo hoogst belangrijke 

 arbeid zou kunnen worden opgedragen. 



Die man was de Heer /. F. G. Brumund, predikant bij de Evangelische Gemeente te Batavia, 

 besturend lid van het genootschap. 



Door een veeljarig verblijf en door vele reizen in de binnenlanden van Java, waarbij reeds 

 van den aanvang zijne aandacht vooral gevestigd was op de oudheden van dat eiland, had hij 

 meer dan menig ander de gelegenheid om bouwstoffen voor zulk eene algemeene beschrijving 

 te verzamelen. 



Q) Dit rapport is gedrukt in het Tijdschrift voor Indische Taal-, Land- en Yolkeukunde, Deel XII, blz. 514 vgg. 



