nen en moeten voortgaan; maar ik had mij in 't geen ik van anderen en mij zelf bezat veel 

 rijker, gewaand dan ik werkelijk was. 



Menige bijdrage ook, mij toegezegd, bleef weg; veel van 't geen ik reeds bezat bleek mij, 

 naauwkemïger beschouwd, geen goede metselkalk en steen te zijn voor het gebouw, dat ik wil- 

 de optrekken. Daar stond ik nu, tot mijne beschaming, diep overtuigd, dat ik kasteelen inde 

 lucht had gebouwd en het publiek gevleid met beloften, die ik niet kon vervullen. 



Eene troost echter bleef mij, hield mij staande; dat het publiek mij daarvoor niet steenigen 

 zou, noch van honger en dorst naar mijne Hindoe-oudheden van Java sterven. 



Intusschen bleef ik niet werkeloos. 



Ik deed in dien tijd eene antiquarische reis over een gedeelte van Java, woonde zes weken 

 in de schaduw van Boro-Boedoers tinnen en spitsen. Vele bouwstoffen mogt ik toen weer ver- 

 zamelen voor het kasteel mijner droomen. Maar de haast, die men had om mijne beschrijving 

 van Boro-Boedoer in handen te krijgen, verhinderde mij, dat alles te verzamelen, wat ik had 

 gehoopt en mij voorgesteld, om den gestaakten arbeid naar eisch te kunnen vervolgen en voltooijen. 



Daarna verwisselde ik Java voor twee jaren met Nederland; teruggekeerd was ik eerst ver- 

 scheidene maanden reizend predikant in de wester-afdeeling van Borneo, vervolgens tot nu pre- 

 dikant van Batavia. 



Ik mogt wel dikwijls, met bezwaard gemoed, tot mij zelf zeggen: mijne dagen snellen hier 

 ten einde; steeds meer nadert de ure, waarop de mail mij voor altijd aan Java zal ontvoeren; 

 nooit zal ik ze dan meer kunnen zien of wederzien, zoo vele plekken, waarop nog altijd het 

 oude Java voortleeft, waar ik nog zoo noodig moest staan en zien, hooren en vragen, om een 

 levensdeel mijner studiën tot een goed einde te brengen; ja, ik zal mijne ,/ Hindoe-oudheden 

 van Java" zoo gebrekkig moeten eindigen, als ik het Averk veel belovend begon, zoo het niet 

 onvoltooid zal overblijven, als een schandeteeken op het graf van dwaze beloften en onmatige 

 verwachting, dat ik mij zelf tot diepe beschaming, en anderen tot ernstige waarschuwing oprigtte! 



Toen kwam een man naar Indië, wien gansch Batavia te gemoet stroomde, als ïndië 's land- 

 voogd begroette en huldigde, een man, die aanstonds zoo geheel begreep, dat op Java meer te 

 doen is dan koffijboomen en suikerriet te planten, die weet wat hij wil en werkt wat hij wil. 

 Niet langen tijd, en ik mogt hem de vervulling van een grooten wensch mijns harten danken. 



Het bestuur van het Bataviaasch genootschap van kunsten en wetenschappen, dat het reeds 

 zoo lang had betreurd, nog altijd eene algemeene beredeneerde beschrijving van Java 's Hindoe- 

 oudheden en eene antiquarische kaart in zijne deelen te moeten missen, daarbij zijn museum 

 van Hindoe-beelden en andere voorwerpen zoo onvolledig zamengesteld te zien, wendde zich, 

 in een ernstig en doorwrocht schrijven daarover, met voorstellen van redres tot den landvoogd. 

 Deze las, zag, hoorde; en het was spoedig beslist, dat aan zoo treurigen staat van zaken een 

 einde zou komen. 



Mij werd, op voorstel des genoot schaps, de vereerende taak opgedragen voor een groot deel 

 daarin, naar mijne krachten, te voorzien. 



En thans zet ik er mij toe, om de vereerende, maar ook moeijelijke taak, voor het deel der 

 beschrijving van Java's oudheden, te aanvaarden. 



