, 18 



mij, was ook, zou ik bijna zeggen, te groot voor den schrijver van het : //Iets over Lawang en om- 

 streken" ("*), die als bron nevens mij prijkt en ons aan het slot zijner natuurbeschouwingen en 

 bespiegelingen over de menschelijke ellende ook iets, maar even onbeduidend als mijn iets, over 

 een paar raksasa's, vooral over de hand van eenen, die slechts vier vingers heeft , alsmede over 

 de ruinen van Singosari geeft. Of het nog altijd verbaasd en verstomd was over onze beide be- 

 langrijke bijdragen tot de kennis der oudheden van Java, gaf het tijdschrift in meer dan twee 

 jaren geene syllabe, geen woord meer over haar. Toen echter brak het ook zijn zwijgen te 

 waardiger af in de reeds genoemde verdienstelijke monographie van den heer Junghuhn (t). 

 Hij leverde daarin eene bijdrage, welke voorzeker iederen beoefenaar der oudheden na hem ten 

 leiddraad strekte en vaak in handen was. Na eene vermelding der bronnen gaat hij over tot 

 eene optelling, van het westen naar het oosten, der hem bekende monumenten van vroegeren 

 en lateren tijd. Hij noemt ze niet alleen, maar geeft ook korte beschrijvingen van hen, terwijl 

 hij het getal der bekenden met dat van anderen door hem óf ontdekt, óf voor de eerste maal 

 beschreven vermeerdert. Verwijst hij telkens naar de bronnen en duidt hij het godsdienstig 

 karakter van sommige monumenten aan, hij voegt er tevens hier en daar zijne juiste en behar- 

 tigingswaardige opmerkingen bij. Enkele lithographien verhoogen de waarde zijner monographie. 

 Het tijdschrift doorliep nog drie jaargangen en het eerste semester van zijn tiende in Indië, 

 toen het met den redacteur naar Nederland vertrok, zonder meer te geven dan de uitvoerige 

 beschrijving van de grotkamers van Selo-Mangling nabij de hoofdplaats van Kediri door den 

 heer Junghuhn (§) en iets over de verspreide oudheden op den top van den Ardjoeno en aan 

 zijne N. O. helling, Indrokilo genaamd, door den heer Zollinger (**). 



In Nederland leeft het echter nog altijd voort met verjongde kracht, dat oudste, ook meest be- 

 kende en verdienstelijke der tijdschriften over Indië, waardoor zijn stichter en, gedurende een reeks 

 vanjaren, onvermoeide redacteur Dr. van Hoeveil zich een monumentum aere perennius gesticht, de 

 hoogste aanspraken op lof en verdiensten, bij allen, voor de kennis van Indië verworven heeft. 

 Maar hoe veelzijdig rijk ook over Indië, ^slechts enkele malen bewoog het zich sedert tot heden 

 op het gebied van Java's Hindoe-oudheden, waarop het vroeger zijne zoo bijzondere verdiensten 

 had. Doch dit was een noodzakelijk gevolg der omstandigheden. De later gevolgde berigten 

 en beschouwingen over die oudheden moesten wel van zelf voor dat tijdschrift verloren gaan, 

 en die in Indië uitgegeven worden , of het Bataviaasch genootschap voor zijne Verhandelingen ten 

 deele vallen. Wij mogen daarom, zonder de ons gestelde volgorde te schaden, het daarin nog 

 voorkomende over Java's hindoe-oudheden hier nog geven. 



De heer Bleeker, die, met het talent om in weinige uren veel te zien, ook dat om in wei- 

 nige woorden veel te zeggen vereenigt, en die met de heeren Junghuhn en Zollinger een drietal 

 vormt, aan 't welk de wetenschap van Java in Indië veel te danken heeft, spreekt ook nu 



(*) Tijds. v. Nederl. Indië, 4e jaarg. 2e deel, pag. 49 

 (f) Ibidem, (ie jaarg. 2e deel, pag. 311 — 381. 

 (§) Ibidem, 7e jaarg. 2e deel, pag. 230 v. v. 

 (**) Ibidem, 8ste jaarg. 1 deel, pag. 139 v. v. 



