99 



Tjimalaka ligt regts van den weg naar het wel bekende meer Telagabodas, ruim een 

 paal beoosten Wana-Seda, de hoofdplaats van het district Wana-radja. Van het paard gestegen, 

 volgde ik een slingerpad naar een diep ravijn, waardoor een klein stroompje zijn weg vindt. 

 Daaruit opgeklommen, hadden we aan de overzijde een hoogst moeijelijke bergbestijging. Ruim 

 een paal gegaan, kwamen we eindelijk in een digt en somber bamboe-bosch. Het pad was 

 aan beide zijden met kleurige handjoeang beplant en voerde ons binnen een ompaggerde vier- 

 kante ruimte, in wier midden een houten huisje op vier palen drie voet hoog boven den grond 

 stond. Wij hadden Tjimalaka's heiligdom bereikt. Wat onkruid daar buiten ook tiert, de ver- 

 eerde plek wordt daarvan steeds zuiver gehouden. Geen blaadje lag op den grond. Matten 

 waren vóór het huisje gespreid. De pakoentjen, met zijn rug daarheen gekeerd zat in gebo- 

 gen eerbiedige houding voor een aarden komfoor, waaruit blaauwe offerrook opsteeg. Zwij- 

 gend namen allen in een wijden kring om hem plaats; stil en statig. Zoo zaten we een 

 oogenblik. Toen stond de pakoentjen op, opende de deur van het huisje, spreidde, vol eerbied 

 voor haar, de relieken op een mat uit, zette zich toen weer even zwijgend en gebogen achter 

 zijn nog altijd rookende komfoor neder. 



Intusschen ving ik terstond aan met de bezigtiging der relieken. 



Vooreerst komen in aanmerking een beeldje en twee karbouwen van metaal, proengoe. 

 De eene karbouw ligt; hij is zes duim van neus tot staart, dien hij verloren heeft, en twee 

 dnim hoog. Hij is duidelijk, gelijk ook de andere, aan zijn hoornen en ganschen ligchaamsvorm 

 te herkennen. De ooren hangen neer. De tweede karbouw, die kleiner is, is staande. Hij 

 heeft vier duim van staart tot neus en is twee en een halven duim hoog. Beiden missen een 

 voetstuk en zijn ongetuigd. Het gietsel is verre van zoo zuiver en wel gevormd te zijn ais 

 dat van zoovele echte hindoe-beeldjes. Zoo is een der achterpooten van den liggenden kar- 

 bouw mislukt, en cle klaauw eer een klompje dan een klaauw te noemen. Ook heeft de 

 tweede hier en daar op zijn ligchaam uitwassen, die bewijzen dat de vorm niet zeer zuiver 

 is. Overigens is de afbeelding natuurlijk. 



Het beeldje is vier en een halven duim hoog met zijn vierkant voetstuk, dat op iedere zijde 

 een weinig gebloemd is. Het houdt de armen over elkander gekruist en de handen tegen 

 de borst gedrukt. Een sarong is om het onderlijf geslagen. De beenen, onder het ligchaam 

 gelegd, zijn slechts in ruwen omtrek gegeven. Een soort van kroon, eenvoudig zonder lof- 

 werk en toeloopend, benevens een paar effen polsbanden zijn al de versiering van het beeldje. 

 Het gelaat en ooren zijn ruw gevormd, lomp, te groot; de schouders hebben ook iets hoekio-s, 

 missen ronding. Ik breng deze drie voorwerpen tot de Java-type. 



Nog zag ik een bruinachtig gebakken, verglaasd leeuwtje, drie en een halven duim lang 

 van chineesch aardewerk; verder twee hindoe-bellen, een met de tjakra, maar gebroken, bo- 

 ven op het handvatsel, een met een fantastiesch dierenbeeldje, dat ze Galoedra noemden. 



Nog een menigte metalen, ijzeren en aarden voorwerpen behoort tot den heiligen schat van 

 Tjimalaka. Een dunne koperen pot met rand, regt op en neer zonder uitbuiging, met zeef- 

 gaatjes in den bodem. Omtrent een voet hoog. Een komfoor, vijf duim hoog, op voetstuk 

 met handvatsel; een ander, vier duim hoog, grooter, zonder voet, beiden zeer goed bewerkt; 



