100 



tien langwerpig vierkante metalen papierkloppers, van onderen breeder dan boven en beneden 

 geribt, vier duim lang, ruim een duim hoog; in de lengte loopt er een opening door, 

 waarin men een stok steekt, om met kracht de boombast, koeliet sai, plat en effen te slaan; 

 nog een groote ijzeren klopper met steel; twee lanspunten, tweepuntig; nog een ovaal ronde, 

 een spits toeloopende, en een penvormige; vier krissen; andere snij- en hakmessen, som- 

 migen krom gebogen. Naar den vorm te oordeelen, behooren geenzins allen aan den ouden 

 tijd. Verscheidene vierkante, metalen, goed bewerkte buikplaten, waarmede men lijfgordels 

 van voren door inhaking bevestigde, thans niet meer zoo in gebruik; gladde ijzeren vin- 

 gerringen, benevens nog enkele stukken onbewerkt metaal en fragmenten van niet meer 

 te herkennen metalen of ijzeren voorwerpen; een kanonnetje van portugesche of oud-hol- 

 landsche afkomst. 



Tot de verzameling van aarden voorwerpen behooren twee potten, een buikige een voet 

 drie duim hoog en de ander in etrurischen vorm, een voet hoog; onder den rand beeft elk van 

 haar vier oogjes. Ongetwijfeld van Chineschen oorsprong. Zoo ook nog drie kleine kruik- 

 jes, twee van etruriscben vorm, 5 duim, een buikig, vier duim hoog. Zij hebben twee oogjes 

 onder den rand en zijn evenals de groote potten met goed glazuur bedekt. 



De groote aarden potten bevatten een groote menigte zoogenaamde Chinesche pietjes, munt- 

 stukjes van een zeer slecht allooi, en een vierkant gaatje in het midden. Velen waren 

 reeds gedeeltelijk vergaan; van anderen niets meer over dan brooze schilfers. 



Alles werd echter met dezelfde zorg bewaard. 



In een klein potje werden zelfs duiten beAvaard van 1790, ja ook eenigen van 1816 

 en 1826. Zoo waren die van Tjimalaka dus nog voortgaande bezig om oudheden te com- 

 pleteren, ook met compagnie's duiten, zelfs met die welke eerst in 1816 en 1826 's Rijks 

 munt verlieten en uit de Maas of 't Nieuwe diep naar Indie scheepgingen. Misschien wa- 

 ren ze eenmaal offerduiten, mogelijk ook dat deze en gene, die de verzameling zag, ze gaf, 

 en zij daarom met haar vereenigd werden. Nog andere voorwerpen, betrekkelijk nieuw, zul- 

 len wel niet hindoesch zijn. Maar deze en de duiten mogen ons geenzins allen als zooda- 

 nig verdacht maken. Die schellen, dat beeldje, die karbouwen, buikplaten, sommige wapenen , 

 meer, behooren aan Java's ouden tijd; later werden ze niet meer vervaardigd, en aan na- 

 maaksel, wat sommigen misschien zouden meenen, valt bij hen niet te denken. 



De bewaarder, pakoentjen, zei mij nu reeds tien jaar in functie te zijn. De waardig- 

 heid der betrekking behoorde aan zijn familie, was van geslacht tot geslacht, in regte lijn, 

 op hem gekomen. Van waar de voorwerpen waren, dat wist hij noch iemand. Ze waren 

 oud, zeer oud, van ouden tijd; meer konden ze niet zeggen. 



Om verdere verroesting tegen te gaan, was alles met olie besmeerd. 



Tegen over Tjimalaka, aan de andere zijde van den weg, ook door een diep ravijn daarvan 

 gescheiden, ligt Tjitjapar, op de hoogte, omtrent een halve paal hemelsbreedte van Tjimalaka. 

 Nabij die kampong stonden vroeger drie beelden, voorwerpen van vereering, maar ze waren 

 sedert den laatsten tijd verdwenen en wel, voegde een ander erbij, omdat een hoofd of priester 

 ze uit godsdienstijver in een diep ravijn had doen storten. Ingestelde pogingen deden eindelijk 





