104 



en wel, sedert men het zwaar geboomte, dat eenmaal de plek overschaduwde, heeft omgehakt. 



Kaal en open heeft zij al haar vroegere eerwaardigheid verloren; ook wordt rondom haar de 

 grond heploegd en beplant. De kleinere linga is sedert verdwenen. Zoo hij vroeger niet op 

 dezelfde plaats zijn joni had, dan is die misschien nog op een der naburige heuvels te vinden. 

 Men wist er mij echter niets van te zeggen. 



Verscheidene grootere en kleinere steenen, waaronder twee groote langwerpige, liggen om 

 den linga en joni verspreid; ook verscheidene voetstukken van stijlen. Ik telde tot zeven. 

 Vlak beneden, rond naar boven opgaande, vormt hun bovenkant daardoor een kleiner rond 

 vlak. Ze hebben een hoogte van veertien duim. Nog 'kon ik een rand van gehouwen, langwerpige 

 steenen, die hier en daar even boven de aarde kwamen, aan een zijde van de joni, op een lengte 

 van vier en vijf schreden, volgen. Ik liet- een paar steenen opgraven. Ze waren goed gehou- 

 Aven, hadden op hun boven vlak, in de lengte, een inkeeping of een riggel; bewijs, dat daarop 

 een hoogere laag gestaan heeft. Zeer waarschijnlijk stond de joni met zijn linga vroeger op 

 een geplaveid vierkant; door een hoogeren of lageren muur omringd, onder een dak, welks 

 stijlen op de aangewezen voetstukken rustten. 



Een schoone blik van den Goenong Wangkelang over den omtrek, eene vlakte, die een me- 

 nigte heuvels draagt. Waarschijnlijk Avaren de toppen van verscheidene hunner vroeger ook 

 eenmaal plaatsen van vereering en aanbidding, gelijk de overblijfselen dit voor dien van den 

 Wankelang nog uitwijzen. 



In de pasangrahan van Indihyang zag ik nog een beeldje der Padjadjaran-type, 't geen vroe- 

 ger alleen op den Goenong Tjichtjir, vier paal zuid van Indihyang, stond. Twee voet hoog, zeer 

 ruw gehouwen. De hals is niet meer dan een inkeeping, rondom den steen. Slechts één arm, 

 de linker, die gebogen langs het ligchaam ligt. De andere ontbreekt. Ook van beenen of 

 voeten niets te zien. Het gelaat en de ooren zijn duidelijk zigtbaar. Boven het hoofd heeft 

 men nog een eind ruwe steen in den vorm van een kuif. 



De Wedana van Indihyang is van een oud geslacht, dat reeds voor onze komst op Java, 

 gelijk hij beweerde, gezag voerde in die streken. Hij vertoonde mij dan ook een piagem, een 

 aanstelling door den vorst van Mataram, aan een zijner voorvaders gegeven als hoofd, Aria 

 van Indihyang. Ze was op een koperen blad geschreven, dat zestien duim lang en vier breed 

 w T as, in tien regels vervat. Het schrift was echter zoo weinig ingegrift, of slechts krassend 

 geschreven of afgesleten, dat er geen letter meer van te ontcijferen was. Het koperen blad, 

 dat zamengerold in een koker bewaard werd, had denzelfden langwerpigen vorm als de kope- 

 ren platen met inscriptie' s, uit den hindoe-tijd; maar hoe veel minder is het dan deze! De 

 koperen plaat is hier slechts een dun koperen blad, en de diepe, zoo duidelijk gegraveerde 

 letters zijn slechts gekraste letterteekens. De piagem getuigt wel van het toenmalig verval dier 

 kunst in vergelijk met vroeger. Nog liet men mij zien twee oude pajongs bijna geheel vergaan, 

 eenige pieken, het raam van een zadel, een rood kort baatje, en nog meer andere half vergane 

 prullen, die tot de staatsie den vroegere aria's hadden behoord. 



Te Tassik Malajoe bragt men mij nog een andere verzameling van oude voorwerpen; een kleine 

 gong, twee oude krissen en nog eenige kleine mesjes, die niet veel meer dan oud roest waren, be~ 



