109 



Wilsen zag en beschreef ze omstandig ter plaatse waar ze gevonden werden, gaf ook haar af- 

 beelding; hooren wij hem. (*) 



//Het is nog geen vier jaren geleden dat het plateau van Rantja met een zwaar bosch bedekt 

 was. Tegenwoordig is dit in schoone sawahs herschapen waar echter kleine lage heuveltjes, 

 even als eilanden in de zee, hier en daar uitsteken. 



Het land wordt echter nog altijd zoo geheeten als vroeger, toen eene rijke vegetatie het be- 

 dekte, te weten Lowong Gedé (groot bosch). 



Een kwart paal ten westen van de dessa Rantja ligt een van de boven bedoelde kleine 

 heuveltjes, waarover de weg naar Tjiamies leidt. Het heet Pasir Sang Hiang Doas (hart). Toen 

 het bosch langzamerhand onder de bijl van den landman verdween, vond men, bij het omver- 

 halen van eenen boom, verscheidene koperen beelden en eenige steenen van een bijzonderen 

 vorm. Men heeft deze voorwerpen op dezelfde plaats in de vrije lucht laten liggen doch er eene 

 pagger van handjoean-boompjes om geplant. Vlak naast den weg vindt men dit omheinde 

 plaatsje, waar eenige hoogst heterogene voorwerpen, afkomstig van zeer verschillende reli- 

 gieuse sekten uit den Boeddha- tijd, vreedzaam naast elkander bewaard worden. Vooreerst zijn 

 het drie koperen beelden en een dito ornament werk, die onze oplettenheid tot zich trekken, en 

 ten tweede is het een bewerkte steen, waar het nageslacht de eerstgenoemden heeft doen op- 

 stellen. 



De steen op pi. III l a C, een zeer zuiverbe werkte, fijnkorrelige trachyt van 32 Ned. duimen 

 hoogte, moet voorzeker eenen lingam voorstellen, (t) Mijn gids noemde hem Batoe Bantal 

 (hoofdkussen steen). De navolgende koperen beelden kende hij echter niet bij naam. 



Vooreerst neem ik pi. IV la A, een rood koperen beeld van l6 1 / 2 duim hoogte, uit vier 

 stukken bestaande, die door sleuven verbonden zijn. 



Op een klein piëdestal ligt een lotus-kussen waarop een Boeddha beeld staat. Het aangezigt 

 en de regterhand zijn een weinig geschonden. Het eerste, niet door den tand des tijds maar dooi- 

 de vijl van eenen nieuwsgierige, die wilde onderzoeken of het beeld bij toeval van goud konde 

 zijn; hiervoor was natuurlijk geen plekje meer geschikt dan de neus van Boeddha. (§) 



Achter het beeldje is ter hoogste van de schouders een nimbus, in den vorm van een ring, 

 vastgesoldeerd; verder zit er nog een rugstuk, dat de figuur tot boven den nimbus omvat. In dit 

 achterste gedeelte merkte men twee sleuven, waarin waarschijnlijk een zonnescherm gezeten 

 heeft, dat echter ontbreekt. Op den rug van het beeldje, aan het benedenste gedeelte van het 



(*) Tijds. enz. als boven pag. 62. Men zie daar ook de platen. 



(f) Deze is even als de beide lingams van Linga Sieêng gebijteld. 



(§) Van Boeddha's armen, die lüj niet een regthoekigen elleboog voor zich uitstrekt, hangt een lang kleed voor en 

 achter af; achter langer dan voor; daaronder komt zijn broek uit. Het bovenlijf schijnt bloot of moet geacht worden 

 geheel bedekt te zijn door het kleed; geen naad althans is zigtbaar, die gelijk gewoonlijk aanwijst bij de Boeddhas, dat 

 linker schouder en borst alleen bedekt zijn. Hij heeft lange ooren, een verhevenheid op het hoofd, het voorhoofsteeken 

 kon ik echter niet onderscheiden. De nimbus, welke zijn gansche ligchaam omgeeft, heeft ornamenten als van vlammen. 

 Ik zag nog nergens een Boeddha gelijk deze, wiens nimbus zoo was gevormd, en wien men, gelijk zijn nimbus', uit het 

 voetstuk nemen kon. 



