112 



zit van verscheidene, diergelijke vaatwerken, die hij op den zolder van zijne woning in eene 

 oude kist, welke op eene met areng-bladeren versierde bali-bali staat, als erfstukken van zijne 

 voorouders (poesaka) bewaart. 



. Zij zijn allen van gebakken aarde en verglaasd, bijna op de wijze van chinesche gemberpot- 

 ten. De aan de bodems zigtbare cirkelvormige kringen doen zien, dat zij op de draaibank 

 der pottenmakers vervaardigd zijn. 1. 2. 5. van pi. VII zijn wit en blaauwachtig, 3 en 4 bruin 

 van kleur. 



No. 1 diende waarschijnlijk tot het bewaren van water. Op den buik van deze kendie zijn 

 in basrelief twee visschen en een kreeft voorgesteld. Rondom de hengsels is eene slang geslingerd. 

 De opening is klein en gaat door het holle middenstuk, dat met eene houten prop gesloten is. 

 2. 4 en 5 waren waarschijnlijk tot hetzelfde doel bestemd. In de kleinere potjes (3) bewaarde 

 men vet of boter, bij het brengen van offeranden dagelijks benoodigd. Ook vond ik nog 

 buiten deze aarden voorwerpen, het koperen beeld van een stier, opeen hol piëdestal knielende. 

 Het was vroeger, zoo ik meen, in verband met eene lamp, welke men kon ophangen, waar- 

 toe het sleufje op den rug van het beeld diende. Verder liet men mij onderscheidene stukken 

 oud ijzeren wapentuig zien, waarvan ik een heb afgeteekend. Het heeft veel van eene schaar 

 en diende mogelijk tot het afsnijden van ooren en neuzen. 



Voornoemde poesaka kan men alleen op Maandag en Donderdag bezigtigen. Men was zoo 

 vriendelijk mij den geheelen schat door eenige in het wit gekleede mannen onder een zonne- 

 scherm naar de balei dessa te zenden, waar ik een en ander op mijn gemak kon afteekenen." 

 Wat die aarden potjes betreft, ook ik zag velen daarvan, maar niet die van Radja-desa maar 

 gelijk ik reeds zeide, die van Kwalie noemden ze zelfs nieuw; men kon ze nog op de passers 

 koopen; zij werden nog altijd zoo gebruikt. Wij hoorden ook reeds genoegzaam, dat het er verre 

 af is, dat alle die oud genoemde voorwerpen wezenlijk oud of hindoesch zijn; daaronder wer- 

 den ons immers ook voorwerpen vertoond van europeschen oorsprong, tot zelfs duiten van de 

 jaren 1816 en 1826. De overste de Seijff, die langen tijd als kapitein en chef der topogra- 

 phische opmetingen de binnen-landen van Cheribon doorreisde, schrijft dan ook omtrent die potjes : 

 //Echter nog dit, hoe de lieden alles vergeten zijn, of den boel dooreenhalen \" 



Overal vindt men potjes, waterhouders, zalf- of olieflescbjes, juist zoo als men nog ontvangt, 

 bij het sterven van een bevriend inlandsche hoofd, of na het baden eener vrouw van hooge in- 

 landsche afkomst als ze voor het eerst zwanger is (*). Van Radja-desa vertoonde men mij nog 

 een bundeltje lange lontarreepen , met cursijf-kawi begriffeld, maar afgebrokkeld en gedeeltelijk 

 verteerd, krom getrokken en die en uitzagen of men ze voor haar verdere conservatie van 

 tijd tot tijd in de rook ophing. Ze waren ook door elkander geraakt, zamengebonden. Vroe- 

 ger waren ze aan twee koorden door de einden zamengeregen geweest. Nog zag ik een 

 voddige gescheurde lap van Javaansch papier met eenige wajangpoppen, rood en zwart er op 

 geteekend, waaronder het Javaansch alphabet met de tegenwoordig gebruikelijke letters stond 

 geschreven! Daarin lag nog een rolletje vuil papier, insgelijks met nieuw Javaansch schrift be~ 



(*) Tijds: als boven, Deel VII pag. 384. 



