124 



om de waarheid te zeggen, alleen daarom, om -mijnen aanval op de kist, waarin de koperen 

 beelden zich bevinden, te ondersteunen. 



De opzigter, een radhen, was juist bezig in eenen klapperdop wierook te branden, hetgeen 

 ook later in het binnenste van het huis, bij ieder te bezigtigen voorwerp, met den meesten 

 eerbied herhaald werd. 



Nadat hij met een vrij ernstig gelaat eenige sembah's tegen de poort gemaakt had, werd het 

 heiligdom voor ons ontsloten 



Na veel over en weder praten tusschen den radhen en den panghoeloe werd de zware kist 

 eindelijk tot aan de deur gedragen. Toen men het deksel er afnam, ontwaarde ik dadelijk, 

 dat ik niet meer met een verzameling van nietigheden, maar met zaken van werkelijke kunst- 

 waarde te doen had. Op de plaats echter, waar zij zich nu bevonden, was het niet mogelijk 

 eene copjj er van te nemen, en ik besloot om ter aanschouwing der zich hier bevindende god- 

 heden te komen, tot den ouden god Plutus mijne toevlugt te nemen. Dit hielp; in een 

 p'aar minuten was een stoel voor de deur geplaatst en stond het eerste beeldje, op een spoedig 

 gehaald pisangblad, er op. Ik ging op de stoep van de deur zitten en teekende de beelden. 



Er is nog een tweede heilige huisje te Talaga, waarin nevens eenige oude prullen ook 

 een staand Boeddhabeeld van koper bewaard wordt. De vertooning daarvan ging nog van 

 bespottelijker ceremonieel gepaard. 



Ten laatste — zegt Wilsen — haalde men van een der zolderbalken een koffertje, en zette 

 het op eene mat neder, waar naast wij moesten plaats nemen. Zeer bedaard en met de grootste 

 voorzigtigheid opende het vrouwtje het deksel en liet ons een bundeltje zien, waarover eene 

 javaansche zijden slendang geslagen was. Na ons een poos met vragende blikken aangezien te 

 hebben, nam zij dit bundeltje er uit, en maakte zeer behoedzaam den slendang zoo ver los, 

 dat wij het hoofd van een metalen beeld konden zien". 



Daarmede was ik echter niet gediend en het kostte werkelijk eenige moeite het oude 

 vrouwtje te overreden, den geheelen slendang er af te nemen. Zij wilde het echter niet uit 

 de hand geven, zoodat ik genoodzaakt was, het zoo afteteekenen, als het door haar met 

 bevende hand werd vastgehouden." 



De lezer zal het //maar" van den Wedono hebben begrepen. 



Waarschijnlijk deden ze in gansch Telaga dien nacht geen oog cligt, gekweld als zij wer- 

 den door de martelende gedachte, dat den volgenden morgen de heilige beelden, gevolgd van 

 hun stoet oud ijzer en koper, potten en pannen, lorren en lappen, mij, in de pasangrahan, 

 een ontbijt-visite zouden moeten brengen. 



Dien morgen was ik reeds vroeg op het pad, nog voor zessen, en wandelde over Telaga's 

 ruime aloen-aloen. Daar kwam van de overzijde een oud man langzaam aanstrompelen, met 

 de eene hand rustende op den schouder van zijn geleider, met de andere steunende op een 

 langen staf, dien hij omvat hield. Blind, krom, gebogen en waggelende op zijne schreden, was 

 hij een volkomen personificatie van den ouden tijd, en moest ik mij als antiquarius wel tot 

 hem getrokken voelen, een morgenpraatje met hem aanknoopen. 



Hij zei mij van den Wedono te komen, met dezen over de beelden gesproken te hebben, 



