134 



//Daar waar Tjitaperi ligt, zinkt hef; Rantja- plateau met zeer steile helling naar de rivier 

 Tjitj o-lang. Van deze uit gezien vermeent men eene hooge bergketen met vele uitstekende 

 toppen voor zich te hebben, dat echter niet het geval is, wanneer men langs de gewone 

 voetpaden naar boven klimt, van waar men eene reeks van zeer vlakke, met gaga-rijst be- 

 bouwde heuvels ontwaart, die, van af het N. W. naar het Z. en Z. O. afdalen, aan de ran- 

 den steil afstortende. 



De onderzoeker vindt hier vele zijne oplettendheid boeijende voorwerpen, waaronder in 

 alle rivierbeddingen een groot aantal conchylien en hier en daar, even als rotsen uit de 

 zee, hier uit de heuveltjes stekende rotsblokken, uit als het ware zamengebakken steenen en 

 steentjes bestaande, die zoo hard zijn, dat men geen stukje er van kan afslaan ( T ) . 



De inlanders noemen dergelijke steenen batoe radang. Wanneer men den weg volgt, die 

 van de dessa Tjitapen naar de koffij tuinen van Bantar-dinding loopt, ontwaart men verschei- 

 dene van deze steenen, die zeker van den bergwand losgescheurd en naar beneden gerold 

 zijn. Vlak aan deze groote gevaarten sloegen wij een voetpaadje in, dat ons door een ga- 

 ga-veld' bragt, en klommen daarop door het bosch opwaarts. Maar wanneer ik zeg klimmen, 

 dan versta ik dit letterlijk, want wij moesten handen en voeten te baat nemen om den 

 steilen met struikgewas, rottan en boometi begroeiden bergwand op te komen. 



Daar niemand met zekerheid de plaats wist aan te geven, zoo duurde het een geruimen 

 tijd, voordat wij eindelijk in het verschiet, tusschen de dikke vegetatie door, den vervaarlij- 

 ken rotswand gewaar werden, die hoogst waarschij olijk de Batoe-toelies zijn moest. Maar 

 wie beschrijft onze schrik, toen op eens, terwijl wij voor de rots stonden, op de tegenover- 

 staande zijde een tijgerkop te voorschijn kwam, en kort daarop een prachtig luipaard over 

 een paar rotsblokken wegsprong, en in het bosch verdween; maoeng leutik, riepen de in- 

 landers met zekere minachting! het is maar een kleine tijger. 



Naar deze ontmoeting te oordeelen, moest deze plaats sedert langen tijd niet door men- 

 schen betreden zijn, daar een tijger nooit op plaatsen vertoeft, die veel bezocht worden, en 

 deze hier, aan den linkerkant van.' de rots onder een overhangend gedeelte er van, geheel 

 op zijn gemak, zijn nest had opgeslagen. 



Dit overwogen hebbende, onderzocht ik de rots. Deze is aan de zijde, waar wij stonden, 

 24 Nederl. ellen breed en zeker even zoo hoog. Het laat zich veronderstellen, dat hij minstens 

 nog eens zoo lang is, en dus goed in den berg vast zit; anders zou hij lang bij zijne voor- 

 gangers naar beneden gerold zijn. < 



Het benedenste ongeveer vijf ellen hooge gedeelte bestaat uit eene grofkorrellige trachyt- 

 massa. Daarop ligt een zamengebakken konglomeraat van groote en kleine trachytstukken , 

 die met koolzure kalk verbonden zijn, en hier en daar het voorkomen hebben van stalacti- 

 ten. Digte vegetatie omspant deze imposante massa, terwijl ik, vlak bij, verscheidene exempla- 

 ren schelpen verzamelde. Eene uitvoerige beschrijving hiervan vindt men in Dr. Junghuhir's Java, 



( T ) Zie Dr. Junghuhn, Java. 



