164 



Voor en nabij het landhuis der tabak splantagie Klamboe worden nog vijf beelden gevonden, 

 veel beter en ook van harder steen, trachyt, gehouwen, dan die welke we te Gedebek en 

 zijn omtrek vonden. 



Wij zagen slechts twee daarvan; het eene een zittend mannenbeeld met baard en twee ar- 

 men, het andere een staand vrouwenbeeld met sangka en tjakra in de beide achterste op- 

 geheven handen, niet de linker voorhand rustende op een gada. Ongetwijfeld mogen wij in 

 haar Vishnoe's Sakti begroeten; een schoon en hoogst zeldzaam exemplaar. 



De beelden behooren geenszins te Klamboe of in zijn omtrek te huis. Ze werden eenige ja- 

 ren geleden daarheen gebragt, van Salatiga; en hiermee is hun verschillende sculptuur, ook 

 het karakter van hen, die wij daar verder zagen, verklaard. 



In' de nabijheid van Parwoto zijn nog twee overblijfselen, beiden zeer waarschijnlijk uit 

 den Hindoe-tijd, welke wij thans gaan zien. 



Het eerste wordt genoemd Gapoera, poort, en bestaat uit een gedeeltelijk nog overeind 

 staande poortzijde van gehouwen steen. Zij verrijst aan den rand van een nog al steil zich 

 verheffenden uitspringenden heuvel. Zeer waarschijnlijk voerde een steenen trap uit de laagte 

 daarnaar op. 



Bij de poort ligt nog een zeer beschadigd joni-pedestal, twee voet kubiek. 



Achter de poort ligt een kleine hoogte, welke de inlanders Sitingil noemen, een verheven 

 plaats voor het verblijf van de vorsten , waarop hij bij plegtige gelegenheden plaats neemt. Overal 

 verspreid liggen stukken van groote gebakken steenen. Daar, door het bosch rond gaande, 

 ging ik tot tweemaal over een hoogte, welke men mij zei, dat nog lage muur-fragmenten 

 waren; eindelijk kwam ik aan een omtrent vierkante hoop van op elkander gestapelde ge- 

 bakken steenen, die tot zeven voet hoog, omtrent veertig schreden in omtrek zal hebben. 

 Ook die hoogte zou een Sitingel zijn geweest. De steenen zijn niet zoo groot als die der 

 ruïne van Modjopahit. Ter zijde van dien steenhoop bragt men mij aan een smal stroompje, 

 w T aarover ik meende dat een breede zware plank lag; zoo treffend was de gelijkenis. Nader 

 bezien overtuigde ik mij, dat ze van steen was, meer dan twaalf voet lang, een halven 

 voet dik, anderhalf breed. Voorzeker zoo gevormd door menschenhanden van een plaatvor- 

 rnigen steen, die zich daarvoor bijzonder eigende. 



Nog zag ik verder een steenen paal liggen. De, overal verspreid liggende gebakken steenen 

 en steenbrokken en wat ik er verder vond, lieten geen twijfel over, dat ik daar rond ging 

 over een ruimte, waar vroeger de uitgebreide verblijfplaats was van een vorst of vorstelijk 

 persoon, met muren omringd en van poorten voorzien. Wie was hij? Men zei, de Sultan van 

 Demak. Deze zou aldaar zijn verblijf gehad hebben. 



Ieder jaar in den regentijd, wanneer Demak veel van overstroomingen had te lijden, zou 

 hij zich daarheen terug getrokken hebben. Maar nadat de Sultans van Demak hadden opge- 

 houden heerschers over een groot deel van Java te zijn, toen, met den dood van Trongono, 

 het rijk onder verscheidenen werd verdeeld, werd een hunner, pangheran Moekmid, totSoe- 

 soehoenan van Parwoto verheven. Zeer waarschijnlijk dat deze, mogen ook de Sultans van 

 Demak die plaats zich reeds vroeger tot een tijdelijk verblijf hebben uitgekozen, zich daar als 



