178 



Men wilde, zoo luidt de eene overlevering, zijn lijk over zee naar Ngampel voeren om het 

 naast dat van zijn vader S. Ngampel in Ngampels heilige aarde te laten rusten. Maar 

 vergeefs dat getracht. Ieder maal werd het vaartuig door storm, tegenwind en stroomen 

 teruggeslagen en gedreven. Misschien beproefden ze wel honderdmaal Ngampel te bezeilen, 

 maar ook honderd maal zagen ze zich teleurgesteld, en wat voorzeker wel het meest opmer- 

 kelijke was, tot juist voor Toeban werden zij teruggeslagen, waar het vaartuig, zonder vóór- 

 of achteruit te kunnen, onbewegelijk bleef liggen. Kon het anders of eindelijk moesten allen, 

 diep getroffen, uitroepen: ja waarlijk, een wonder! het is Allahs wil, dat S. Bonang niet te 

 Ngampel, maar te Toeban begraven wordt! 



Anderen echter verhalen, en zoo maar rondweg, zonder de minste achterhouding of verschoo- 

 ning, dat de Toebanners, hoogst naijverig op den buit van een zoo heilig en wonderdoenend 

 lijk als dat van sultan Bonang, het op een goeden, we mogen wel zeggen boozen dag, gesto- 

 len en naar hun kerkhof hebben overgebragt. 



Wat nu van de zaak is, of een wonder van Allah, dan wel de die venhanden der Toebanners 

 S. Bonang in zijn graf hebben gelegd, we weten het niet, en zeer waarschijnlijk zal de zaak 

 wel ten eeuwigen dage non liquet blijven. 



De sultan ligt begraven op een kerkhof-plein, achter Toeban's Messigit, onder een laag af- 

 hangend sirappen dak, binnen een omkookering van houten planken, die roodachtig zijn aan- 

 gestreken en met groteske figuren van bloemen en vogels beklad. Zeer vreemde tombe van 

 een heiligen. Dat alles is van lateren tijd. 



Het voetstuk van zijn grafhuis is van kalksteen en, met veel kunst en smaak uitgehouwen. 

 Dit mag met zijn graf nog alleen van vroeger tijd zijn overgebleven. Men kan zich het kerk- 

 hof, op welks achtergrond S. Bonang begraven ligt, niet slordig en verwaarloosd genoeg den- 

 ken. De graftombes, allen van kalksteen gehouwen, liggen afgestort en grootendeels als ruïnen 

 digt naast en voor elkander. Daartusschen groeijen pisangstruiken en verschillende bloemboo- 

 men van de minste soort; weinig boomen', die volgens de adat der Javanen, op een kerkhof 

 behooren. 



S. Bonang' s graf is echter nog goed onderhouden en met wit linnen omhangen. Het is iets 

 langer, doch overigens in niets onderscheiden van andere graven. We kwamen niet op dat 

 kerkhof door een poort, van achter de Messigit, maar uit een zijstraat, en na eerst over vier 

 andere pleintjes gegaan te zijn. 



Eerst gaat men door een lage poort van later tijd, dan komt men voor een hooge van 

 Hindoe-bouworde, gelijk die van Koedoes. Door zulk een poort treedt men ook het kerkhof- 

 plein binnen. Haar massieve breede flanken verrijzen met vele in- en uitspringende lijsten , en 

 dragen een kroonstuk van elf verdeelingen; ook dezelfde kistvormige verhoogingen, slechts een 

 weinig anders gevormd, als die van Koedoes. Ook deze worden gedragen door naar beneden 

 toe afnemende, met schoon snijwerk bedekte, balken. Men treedt niet gelijkvloers door de 

 poorten, maar even als te Koedoes en ook te Modjopahit op- en afklimmend. Tusschen beide 

 poorten staan nog twee lagere, zonder kroonstukken, maar van gelijke bouworde, en zoo als 

 ook te Koedoes zijn. Maar zijn die van Koedoes allen van rooden gebakken steen opgetrokken, 



