185 



zijn dochter poefcri Dewi Swari te doen wederkeeren. Dat griefde hem diep, zeer diep. Zoo 't 

 schijnt, zijn dochter nog meer. En wel zoo diep, dat zij, indien althans geen andere ziekte er bij 

 kwam, van hartepijn bezweek. Het arme meisje brak 't harte en zij werd te Leran zes paal 

 west van Grissee begraven. Malik Ibrahim zou haar ter eere daar een tempel hebben gebouwd. 



De plaats staat in groote reuk van heiligheid over gansch Java. Ik ging er heen, en vond daar 

 een langwerpig vierkant gebouw, van gehouwen kalksteenen opgetrokken, zonder kalk aan 

 elkander hechtend. Het inwendige, een ruimte van vijf op tien schreden, zal een hoogte heb- 

 ben van twaalf voet. De muren zijn zeer dik, maar op eenige plaatsen van boven tot bene- 

 den gescheurd. 



Zij zijn uitwendig omtrokken met breede banden en hebben boven een eenvoudig oversprin- 

 gend kapiteel. 



Inwendig gaan ze glad op en zij hebben geen nissen. Er zijn echter vierkante licht- of lucht- 

 gaten in den muur. 



Men kan zien, dat het gebouw een dak heeft gehad dat ingestort is. De puin is echter 

 weggedragen, daar de binnenruimte gelijkvloers en schoon is. Daar ziet men vijf graven, al- 

 thans de hoofd- en voet-steenen van vijf graven, naar mahomedaansche wijze opgerigt. De 

 grafsteenen zijn dood-eenvoudig, onderscheiden zich door niets van de meest gewonen. Alleen 

 staan ze verder, op een lengte van tien voet, van elkander. 



Een der graven moet dat van onze arme princes zijn. 



De hoofdsteen was, ten teeken van vereering, met boree besmeerd. Men had mij gezegd, 

 dat aan haar graf een beschreven steen stond; ik vond er echter slechts het fragment van 

 een door den tijd gezwarten marmer-plaat, met arabische letters, tegen den muur staan. De 

 vier andere graven waren die van bloedverwanten der princes. Opmerkelijk dat de ingang 

 niet in het midden des gebouws is, maar meer naar de regterhoek. 



Die ingang of poort daar kwam mij voor later gemaakt te zijn; ze is ook op Hindoe 

 wijze en van kalksteen opgetrokken. Het gebouw wordt nog door een lager muurtje omgeven. 



Men noemde dat gebouw, het graf huis der poetri, tevens den tempel, door Malik Ibra- 

 him haar ter eere gesticht. Ik kon daarin volstrekt geen mahomedaanschen tempel herken- 

 nen; het mist ook geheel het uiterlijk en innerlijk daarvan, bijv. de kiblat en ieder ander 

 onderscheidingsteek en; maar ik mag er ook geen Hindoe-tempel in zien, dien men later tot een 

 mahomedaansch grafhuis inrigtte; want het mist ook ieder ornament of eenig ander herken- 

 ningsteeken van zulk een gebouw. De breede banden, waarmee het omtrokken is, zijn glad; 

 nergens daaraan is eenig beeldwerk te ontdekken. Ik kan ook niet meenen, dat men zulk 

 een solide en kostbaar grafhuis heeft gebouwd voor zoo onaanzienlijke graven als thans 

 daarbinnen liggen, gelijk aan die, welke men overal aan den weg kan vinden. Moeten we 

 misschien meenen, dat daar binnen eenmaal prachtige tombes prijkten, door het instortend 

 dak verbrijzeld, alleen nog in de fragment-marmerplaat overig? 



Ik sta verlegen met dat gebouw, mag en moet er echter een monument van Hindoe-bouw 

 in zien, 't geen men, welke dan ook zijn vroegere bestemming was, thans als een mahome- 

 daansch grafhuis binnentreedt. 



2i 



