190 



Nog staat er een Ganesa, gewone voorstelling, twee en een halven voet op hooge padmasaiia 

 en niet beschilderd, aan een bruggetje. 



De beelden van het huis te Gading, aan de overzijde van den weg, in een vruchten tuin, 

 aan het pad, dat daardoor voert, staande, vormen een zeer belangrijke groep, omdat ze 

 samengesteld is uit beelden van Malang en uit verscheidenen van Matjan-poetih, in Banjoe- 

 wangi, afkomstig. Die van Matjan-poetih zullen wij doen kennen, als we van deze ruïne 

 spreken; thans alleen de anderen. 



De beide eersten, die men voorbij komt, zijn twee wachters, ieder op een gemetseld pede- 

 stal, als tuinbeelden geplaatst. Beiden zijn twee en een halven voet hoog. Zij vormen geen 

 paar, daar hun houding en versiering eenigzins verschillend is. In de gewone positie met hun 

 knods voorgesteld, zijn hun sieraden grootendeels door slangen gevormd. Een is het gelaat 

 zeer geschonden. Men heeft hem een ander geheel Javaansch van, pleisterkalk gegeven, dat 

 zeer misstaat. Verder zien wij nog vier beelden als tuinbeelden op pedes tallen, regts en links 

 van den weg. 



Beide eersten, over elkander geplaatst, zijn zittende beelden, welke tot de schoonsten der 

 ilindoe-caucasische type behooren. Zij zijn, wat zeer te betreuren is, in het gezigt geschonden, 

 overigens nog onbeschadigd. In Boeddha-houding gezeten, heeft het eene op ieder knie een 

 hand gelegd, de palmen bovenwaarts gekeerd en houdt in ieder een groote gesloten bloem 

 met de vingers omvat. Het andere heeft beide handen op elkander gelegd en heeft op de 

 bovenste een dergelijke groote' bloem. Zij zitten op hooge dubbele padmasana's, die bijna een 

 voet hoog zijn; de beelden met hun padmasana's zijn drie voet. Ze dragen om de dijen Kasiha- 

 banden. Voor de eene hangen de vele slippen tot beneden de padmasana af; voor de andere 

 slechts halverwege. 



Ze dragen kroonen, oepavita's, hals-, borst-, arm-, polsbanden, oorhangers, en hebben een- 

 voudige glorie's, waarop, van achter het hoofd uitkomend, de kwartmaan zigtbaar is. 



Het ruggestuk is ovaal, naar boven een weinig breeder uitloopend. 



Daarnaast staan, ook over elkander geplaatst, twee beelden van veel minder sculptuur. 

 Het eene is vier-armig, houdt in de beide achter-handen, tegen het dikke en lompe rugge- 

 stuk opgeheven, een aksaraala en tjamara; de beide voorste handen zijn voor het ligchaam 

 vereenigd en houden een niet te bepalen voorwerp gevat. Het heeft lange hangers en ver- 

 dere ligchaamssieraden , is twee en een halven voet hoog, en zal een vrouw moeten voor- 

 stellen,, hoewel de borsten dit niet uitwijzen. Het staat stijf op en neer met hooge schou- 

 ders; de armen zijn te dun en het gelaat is Javaansch, mist geheel het edele voorkomen 

 van beide zittende beelden. Ware het door de Modjopahitsche glorie omstraald, wij zouden 

 het aanstonds tot die type brengen, waartoe wij toch nog meenen, dat het behoort. Het 

 beeld daarover heeft slechts twee armen, die bij het lijf neerhangen. De eene hand houdt 

 aan de greep een insgelijks neerhangend wapen, dat veel van een groote kris- heeft, ge- 

 vat. Insgelijks stijf gebeiteld, heeft het bij nog andere sieraden de achter het oor uitkomende 

 waaij er- vormen , welke men ook aan het voorstaande ziet. Van dezelfde hoogte als dat, mag 

 bet ook wel tot dezelfde type behooren. 



