222 



over het algemeen van grof beitelwerk. Die van het bad Windit zijn beter, hoewel ze geens- 

 zins als fraai zijn te roemen, niet te vergelijken met de schoone beelden van Singosari en 

 bij Toempangs tempel. Ik vond te Windit-lanangon ook een ornament van gebakkensteen, nog 

 een kleiner van gehouwen steen, en groote gebakken steenen bij de beelden. Zij allen staan 

 digt bij elkander op een omtrent vierkant terras, dat op twee zijden merkbaar boven het om- 

 ringende land uitkomt en ongeveer dertig op veertig schreden heeft. Daarop liggen hier en 

 daar verspreid nog meerdere gebakken steenen; ook een paar groote gehouwen steenen sta- 

 ken uit den grond. Men had er gegraven, voorzeker om steenen weg te halen, die onge- 

 twijfeld nog in menigte onder de aarde liggen. Het is wel aan te nemen, dat daar een vroe- 

 gere Hindoe-badplaats was. 



Te Pakis, juist halfweg Toempang en Windit, zag ik nog op zijde van het kofïij pakhuis 

 een goed gehouwen, maar beschadigd beeld met kroon, oorhangers, hals- en nog andere siera- 

 den. Eén hand, van de twee nog overig, ligt op de knie, maar heeft niets gevat. Het is 

 anderhalven voet hoog. 



De tempel van Djogo of Toempang is voorzeker de schoonste uit geheel de afdeeling Malang. 

 Hij laat dien van Singosari verre achter zich, en mag het Boro-boedoer van Malang worden 

 genoemd. Hij staat tegenover het koffijpakhuis, aan de andere zijde der aloen-aloen, te mid- 

 den eener ruime, van boomen en struikgewas vrije, plek. 



De tempel, bijna geheel ingestort, waarvan nog maar poort, portaal en een gedeelte muur 

 zijn staande gebleven, is voor zich zelf klein en onbeduidend. Toch vertoont het geheel zich 

 als een hoog en belangrijk bouwwerk. De tempelruïne staat op een terrasvormig voetstuk 

 of een grondlaag van drie verhoogingen. Drie trappen moet men van den beganen grond 

 opklimmen, voor men, van terras tot terras gestegen, aan de overgebleven poort staat. 



Wij willen eerst het geheel in eenige algemeene trekken nader doen kennen; vervolgens 

 over de basreliefs, die de terras- en tempelwanden versieren, daarna over de beelden, die 

 wij er vonden, spreken. 



Het onderste terras heeft een lengte van 74 voet, is achter of aan de oostzijde 46 en aan 

 de voor- of westzijde 20 voet breed; de hoogte is 6 voet. Deze mindere breedte vóór ont- 

 staat door evenwijdige inspringingen op gelijke afstanden der zijden, naar voren. Voorbij 

 het midden, ruim 44 voet van achter, heeft men op iedere zijde de eerste inspringing, 3 

 voet 10 duim diep. Vandaar loopt de terras wand weder ruim 14 voet verder tot de 

 tweede inspringing, 2 voet diep. Vier voet, drie duim, verder heeft men de derde insprin- 

 ging, ook 2 voet. De vierde inspringing, 6 voet, 5 duim verder, is 7 voet diep, waarvan 3 

 voet door de breedte van den trap wordt ingenomen, die daar op iedere zijde van het wes- 

 ten met acht treden naar het terras opvoert. 



Van de vierde inspringing af is de terraswand nog 9 voet 2 duim lang. 

 Vandaar is nog een verlenging van vier en twintig voet lang en minder breed dan de 

 terrasbreedte, daar 20 voet, die echter, gelijk duidelijk zichtbaar is, niet tot den tempel be- 

 hoort, maar uit afgestorte steenen ter hoogte van het terras is opgestapeld. 



Dat het terras op de aangegeven lengte van vier en zeventig voet eindigt, wijzen niet 



