21.0 



De Beredeneerde beschrijving meent, dat No. 101 een Siwa is, en vraagt, of No. 12:2, 11S en 119 , 

 ook niet voor Siwa's zijn te houden. Allen, hoe verschillend ook wat hun sculptuur-verdienste 

 betreft, zijn naar één bepaalden type gebeiteld. De eene hand, regter of linker, rust op een 

 staande geweldige knods; de andere hand rust op de meestal een weinig uitgebogen heup, of 

 houdt de daar afhangende einden en strikken der kasiha gevat. De beelden dragen kroonen, 

 zijn met de gewone hals-, borst-, arm-, ook enkel- en been-ornamenten versierd. Een oepawita 

 dragen No. 101, 122, 119, 202, beide overigen niet. Een glorie hebben alleen No. 101, 148, 

 119, 202. 



Deze beelden hebben de knods gemeen met de beelden, algemeen als tempelwachters onder 

 den naam van raksasa's bekend. Ik kan hun ook geen ander karakter dan dat van wach- 

 ters, wilt ge, tempelbewakende goden, toekennen. Te meer gevoel ik mij daartoe genoopt, om- 

 dat ik die beelden in platte nissen, juist gelijk No. 122, ter zijde van den ingang nog bij enkele 

 tempels heb gezien. 



Wij kunnen van deze groep wachters of tempelbewakende goden of halfgoden zeer gevoe- 

 gelijk overgaan tot de beschouwing der groep van de eigenlijk gezegde wachters, raksasa's. 

 Zij worden nog op hunne oorspronkelijke plaatsen, regts en links van de vier ingangen, naar 

 den hoofd- of middentempel van Tjandi Sewoe gevonden; zoo nog elders. We zullen op reis 

 nadere, meer gedetailleerde kennis met hen maken. Thans zij het genoeg hen in het alge- 

 meen te doen kennen als een soort van gedrogtelijke menschen, als om schrik aan te jagen, 

 zeer passend voor hun taak als wachters; van slagtanden voorzien, met uitpuilende oogen, 

 zwaar loshangend haar, en met een geweldige knods gewapend. Die der vorige groep zijn ge- 

 wone menschen-beelden, alleen door hun knods als wachters kenbaar. 



Vaak hebben ze slangen om de polsen, enkels, over de borst als oepawita. 



Zij zijn onmatig dik voor hun lengte, liggen gewoonlijk op een knie, het andere been gebo- 

 gen vooruit gezet, dragen de knods op hun schouder of rusten met de hand op dezelve, naast 

 het gebogen been geplaatst. 



De twee voornaamste en 't best gehouwen in het Museum zijn uit Itadoe, No. 193 en 191, 

 met hun voetstuk omtrent anderhalve Nederl. el hoog. De verdere zijn No. 166, 167, 168, 169, 

 volgens Beredeneerde beschrijving', van later tijd, minder sculptuur en afwijkenden vorm van den 

 oorspronkelijken zuiveren type, in beide eerste gegeven. 



No. 166 en 167 zijn van Soerabaja, No. 168 en 169 van Samarang afkomstig. 



Zijn deze van gehouwen, nog een wachter, No. 170, is van gebakken steen. 



De vijf laatste komen daarin geheel overeen, dat zij zeer onnatuurlijk het eene been regt 

 onder het ligchaam, het andere daarnaast gebogen geplaatst hebben, beiden niet verder dan het 

 ligchaam vooruitkomende. 



No. 193 en 191 hebben, in zeer natuurlijke houding, het eene been gebogen voor het lig- 

 chaam geplaatst, het andere achterwaarts er onder geslagen. Hun knodsen staan ook op den 

 grond, terwijl het vijftal daarmee schoudert. Verder zijn ze meer smakeloos versierd, en heeft 

 daardoor hun hoofdhaar een diadeem- of casquevorm. 



De wachter van gebakken steen vormt met vier andere groote en dikke gebakken steenen 



