241 



met lof-, bloem- en beeldwerk eene kleine groep, die alleen de tempel3 en andere Hindoe-mo- 

 numenten van gebakken steen in het museum vertegenwoordigt, terwijl alle andere groepen 

 vertegenwoordigers zijn der Hindoe-monumenten van gehouwen steen. 



Thans komen wij tot een groep, welke zeer onze belangstelling verdient; zij bestaat uit de 

 beelden No. 118, 119, 120, 121, 151, 152, 153, 154, 155, 156, 157, 201, 205, 206 en 171. 



De beelden kenmerken zich door stijfheid van stand en houding; zij staan regt op en neer, 

 stokstijf tegen hun ruggestuk, op hun voeten, zonder de minste buiging des ligchaams. Hier- 

 door onderscheiden zij zich zeer ongunstig voor hun sculptuur van de staande beelden, die wij 

 tot hiertoe beschreven, welke meestal de regter- of linkerheup uitgebogen hebben; voor hen een 

 bepaalde en aangename type, die men op de basrelief-beelden van zoo vele tempels alom ge- 

 durig terugvond, waardoor een zeker elegantie van stand bij hen niet te miskennen valt. 

 Datzelfde houterige en stijve vertoonen onze beelden ook in de houding van armen en handen, 

 uitgezonderd No. 106 en 107. Allen vierarmige beelden, houden zij de beide voorste armen, als 

 volgens een zelfden aangenomen regel, midden voor het ligchaam, in de zaamgevoegde handen 

 een bloem of ander voorwerp gevat; terwijl de beide achterste armen stokstijf nevens het lig- 

 chaam als daaraan geplakt, met eenig ander voorwerp erin gevat, zijn gebeiteld. Slechts drie 

 houden de handen verschillend; No. 119 de regter voor de borst boven de linkerhand opgehe- 

 ven; No. 155 de regter- tegen het lijf gedrukt, de linker- daar langs nederhangend, een knods 

 gevat houdende; No. 205 de regter- ook langs het ligchaam neerhangend, de linker- op de borst 

 gelegd. Veel losser, eleganter, edeler is over 't algemeen de houding der armen en handen der 

 vroeger besproken beelden. 



Er is een natuurlijke buiging in de armen, te eenenmale gemist in die van onze beelden. 

 Ook zijn hun handen natuurlijk, dikwijls met een zekere gratie, op de uitkomende heup, of op 

 andere wijze iets gevat houdende. 



Men ziet ook, twee, drie uitgezonderd, veel meer versierselen aan onze beelden dan aan de 

 andere. Zij zijn er smakeloos mee overladen, als of men daardoor wilde goedmaken, wat de 

 beelden door hun stokstijven stand en houding misten; een geheel mislukt pogen echter. 



Zij kenmerken zich vooral door een lang kleed, dat hun, met stijve plooijen om de beenen 

 geslagen, ten voeten afhangt, en waarover verscheidene sjerpen en bogten, ook meestal een 

 slip, juist in het midden tusschen de voeten neerkomende, afhangen. De vroegere beelden dra- 

 gen slechts sjerpbanden om de beenen, met zekere losheid gebeiteld; en zoo ze een enkele maal 

 ook een lang kleed dragen, dan herkent men dit slechts aan den zoom en enkele plooijen. Ter- 

 wijl de beenen van onze beelden geheel onder het kleed verborgen zijn, zijn die der andere 

 door dat kleed in geheel het beloop van hun vorm zigtbaar. Van onze beelden hebben No. 151, 

 152, 153, 156 de glorie, achter het hoofd uitkomende, omringd van een andere, die verder het 

 geheele beeld van de voeten af, omstraalt, stijf, ook nergens te zien bij de vorige beelden, 

 wier glorie, als ze die hebben, slechts de eerstgenoemde is, en gewoonlijk in niets anders 

 bestaat dan in een ovaal vormige gladde verhevenheid op den ruggesteen, gelijk we zeiden, ach- 

 ter het hoofd uitkomende. 



No. 154, 155, 159, 171, hebben voor die stralende glorie ander lof- en vlamwerk, niet dui- 

 delijk te onderscheiden, 



31 



