waardoor het inlandsche element in hen de overhand verkreeg, hen javaniseerde. Wanneer 

 ik ze heelden van den Modjopahitschen type noem, dan doe ik dit, omdat meest allen, wier 

 herkomst hekend is, van Modjopahit zijn. Men neme dit woord echter niet te zeer naar de 

 letter, als behoorden deze beelden uitsluitend alleen aan Modjopahit, wat toch wel nimmer zoo 

 bepaald zal kunnen uitgemaakt worden; of, als hadde men ook niet beelden van den Hindoe- 

 caucasischen type gevonden in de landstreken, welke kunnen geacht worden tot zijn gebied 

 behoord te hebben. Maar zijn de beelden van onze groep verschillend in sculptuur en gelaats- 

 trekken van die der vorige, zij zijn ook zeer onderscheiden van verre de meeste hunner door 

 voorstelling. Deze toch, de Trimoerti met zijn drie, Brahma met zijn vier hoofden, Brahma 

 op zijn Hansa, Wisjnoe op zijn Garoeda, Siwa op zijn Nandi-beeld, vooral Doerga, Ganesa, 

 Kartikeja, ook Soerja ( 1 ) zijn aanstonds te herkennen; zij zijn de niet te miskennen copieën der 

 beelden van dezelfde goden in het land hunner fantastische schepping, — oude vrienden en be- 

 kenden uit den Swarga, voor wie zich de vleugeldeuren der zalen van het Indische pantheon 

 aanstonds openen, en die men daarin ook aanstonds hun plaatsen kan aanwijzen. Hoe geheel 

 anders de beelden onzer groep! Zij belmoren tot een andere theogonie. Zij zijn kinderen van 

 een later tijd, van een ander land en volk dan de eersten, niet geboren uit het volksgeloof van 

 vroegere Hindoe's in Djamboe-dwipa, maar uit dat van latere Javanen in Jabodioe, Jawa-dwipa. 

 En hier zijn we, waar ik meen dat we wezen moeten. Ge ziet aan onze beelden attributen van 

 Hindoe-goden, sangkha, trisoela, fragment- aksamala, tjamara, ook hun kroonen en verdere arm-, 

 been-, borst-sieraden, al is 't ook meestal in eigen vormen gegeven. Daardoor staan ze ver- 

 want aan de beelden van den Hindoe-caucasischen type, is zijn invloed op hen duidelijk te her- 

 kennen. Verder echter is hun beeld een eigen, geen gecopiëerd beeld, vertoont het een eigen- 

 dommelijk karakter, behoort het, gelijk wij zeiden, bepaald aan Java en zijn Hindoeïsme. Ont- 

 moetten we reeds soortgelijke beelden, wat het karakter hunner voorstelling betreft, in de 

 groep der resibeelden en in die der zittende vier- en twee-armigen, No. 107, 108, 109, 147, 

 192, 201, die ongetwijfeld tot een vroeger tijd, w x aarin, naar uitwijzing der beelden het zui- 

 vere Hindoeïsme nog krachtig werkte, behoorden, zooveel te meer mogen we dan verwach- 

 ten ze in een later tijd, toen dat Hindoeïsme wegstierf, te ontmoeten. Zagen we in die resi, 

 in die vier- en twee-armige zittende beelden voortbrengselen van Javaansch-Hindoesche schep- 

 ping, en wel van heilig- verklaarde, van gediviniseerde boetedoeners, priesters enz., ik vraag 

 mijn lezers, wat hebben ze er tegen, om ook soortgelijke voorstellingen, maar van later tijd, 

 in die onzer groep te zien? 



Wie ieder van hen in bijzonder voorstelt? Men verschoone ons, op die vraag een antwoord 

 te geven. Voor het tegenwoordige althans is het te veel van ons gevraagd. Mogelijk dat we 

 later op hen en nog meerdere beelden, die we nu slechts aanwezen of verder zullen aanwijzen, 

 terugkomen , van hen nog iets meer dan het thans zeer algemeen gezegde opmerken. 



We gaan thans over tot de beschouwing van een groep beelden, welke voor zich alleen ook 



(!) Slechts een voorstelling van hem in het Museum, Hij zit op zijn wagen door zeven paarden, nevens elkan- 

 der gespannen, getrokken, 



