eerste vestiging aldaar was verrigt; welke bevelen zij nu en dan naar aanleiding van Patriasche 

 orders derwaarts had gezonden en welke uitwerking die bevelen hadden gehad op indringers 

 in vroegere tijden; 



4°. hoedanig 't met de ware gesteldheid van het eiland Salawati gelegen was, en of daar al 

 dan niet goede specerijen groeiden, en eindelijk: 



5°. zoo er geene goede specerijen wilden groeijen , of de Engelschen alsdan , gedurende hunne 

 postvatting aldaar die producten gemakkelijk van andere plaatsen zouden kunnen bekomen; 

 zoo ja, van welke plaatsen en met welke middelen zulks het best zoude kunnen worden belet. 



Behalve op het groote nut, dat de Indische regering zelve uit het resultaat van een dergelijk 

 onderzoek zoude kunnen trekken, wees de Gouverneur-Generaal ook op het gemak, dat de 

 Heeren Meesters daarvan zouden hebben, bijaldien de zaak eens onverhoopt zoover mogt komen, 

 dat Hun Ed. Hoog Achtbaren zich tot Hunne Hoog Mogenden zouden moeten wenden met het 

 verzoek om bij het Hof van Groot Britannië wegens schennis van grondgebied te protesteren. 



Na rondvraag door den Gouverneur-Generaal bleek, dat alle leden van den Raad van Indië 

 met Zijne Edelheid instemden nopens de wenschelijkheid om de onderwerpelijke zaak op de door 

 hem voorgestelde wijze te behandelen, waarop zij besloten twee hunner, bijgestaan door den 

 eersten secretaris Alting, die zich daartoe reeds had aangeboden, te verzoeken om de boven 

 omschreven punten uit de contracten, de orders van de Heeren Meesters en van de Indische 

 regering, alsmede uit alle andere stukken, welke dienstig mogten worden bevonden, toe te lich- 

 ten en hunne bevinding aan de regering mede te deelen. 



Hoewel de Gouverneur-Generaal wenschte aan dien arbeid mede te werken, moest hij echter, 

 wegoïis zijne menigvuldige en dagelijks door den bijna alom kritieken staat der Compagnie 

 meer en meer toenemende bezigheden, daarvan afzien. 



Hij had zich daarom reeds bij voorbaat geAvend tot den Raad-extraordinair van Indië, J. E. 

 van Mijlendonk, die vele jaren in de Molukken, laatstelijk als Gouverneur van Ternate, had 

 doorgebragt, welke niet ongenegen was om, zooveel zijne hooge jaren en zwakheid zouden 

 toelaten, tot het beoogde doel mede te werken. 



Daartoe achtte de Gouverneur- Generaal ook zeer bekwaam den heer de Klerk, die mede met 

 de Molukken van nabij bekend was, en omtrent de gelegenheid en onderlinge betrekking dier 

 eilanden eene goede ondervinding had opgedaan. Hij durfde echter dit lid van den Raad van 

 Indië niet te zeer dringen, omdat deze toenmaals als beschrijver van Ceilon meer dan ooit, 

 door de behandeling van de zoo verwarde en kritieke aangelegenheden van dit kostbare eiland, 

 met werkzaamheden overladen was. 



De Gouverneur- Generaal stelde derhalve voor, dat de Raadsleden, welke zich met het onder- 

 zoek wilden belasten, zich zelf daartoe zouden aanmelden, waarop de heeren van Mijlendonk 

 en de Klerk te kennen gaven, dat zij zich aanboden om ten dienste der vergadering en ten nutte 

 der Compagnie dit werk, zooveel de tijd aan den eenen, en de krachten aan den anderen zou- 

 den toelaten, op zich te nemen. 



Na rondvraag werden zij daarop met den eersten secretaris Alting door den Gouverneur-Ge- 

 neraal in commissie gesteld. 



